Kiedy istota ludzka pamięta?
Kiedy kocha.
To, czego nie kocha lub kocha jedynie w wyobraźni, szybko zapomina.
Jeśli kocha sercem, pamięta ponieważ w naturalny sposób skupia uwagę na obiekcie swej Miłości. Może być nią człowiek, Bóg, wiedza, muzyka, malarstwo, ogród, wreszcie kot, pies, koń czy jeż. W ten sposób serce kieruje umysł na ten obiekt, który dla rozwoju ludzkiej świadomości jest opcjonalny. Rozwój poprzez serce jest naturalną podróżą. Wzbogaca w wiedzę i energię. Jest harmonijny i spokojny, zrównoważony.
W przeciwieństwie do serca, umysł nie potrafi wybrać, stąd spekuluje, błądzi, odrzuca, rani, zniechęca. Jeśli istota nie posiada dostępu do serca, manipuluje dla uzyskania swych celów. Często manipuluje sobą poprzez programowanie podświadomości. Ale Źródło wszelkiego istnienia jest zawsze świeże i żywe. Programowanie, to budowanie struktury, która po pewnym czasie uwiera, doskwiera i przeszkadza żyć.