Trudne wyzwania życiowe są nieuniknione. Sposób reagowania warunkuje rozumienie siebie i świata wokół. Na obecnym poziomie zrozumienia dominują dwie reakcje: rozpacz i nadzieja.
Z rozpaczą wiążą się lęk, niepewność, stres, które utrudniają komunikację z innymi, w następstwie czego człowiek czuje się osamotniony. To pogłębia negatywność i wszelkie jej konsekwencje.
Nadzieja, to przeciwieństwo rozpaczy. Toruje drogę pozytywności nawet wówczas, gdy sytuacja wygląda na beznadziejną. Nadzieja szuka rozwiązań i znajduje je.
Cierpienie jest składnikiem ludzkiego życia na obecnym poziomie rozwoju świadomości, ale wybór - rozpacz czy nadzieja, należy do nas. Z mojej perspektywy człowiek, który angażuje swoją energię w pomnażanie pozytywności na co dzień, wybiera nadzieję, a trudna sytuacja w konsekwencji wzbogaca go w wiedzę o swym potencjale i umiejętnościach wychodzenia z sytuacji kryzysowych. Zatem w rezultacie powiększy zasoby pozytywności.

Sposób reagowania na sytuacje kryzysowe warunkuje wiele czynników, w tym genetyczne, ale powiększanie pozytywności poprzez świadomy wybór traktujący wyzwania na przykład edukacyjnie, w dużym stopniu decyduje o sposobie, kosztach i szybkości wyjścia z kryzysów. Czy tacy ludzie cierpią? Tak, ale traktując trudną sytuację jako możliwość poznania swych możliwości czy nieodkrytego potencjału, szybko wkraczają na spiralę pozytywności. W ten sposób zmniejszają koszty, jakie nowe wyzwanie stanowi dla organizmu (stres) i pomnażają zasoby pozytywności, w tym zaufania i wiary w siebie.