Buddyzm mówi o cierpieniu, jako konsekwencji ludzkiej, nieharmonijnej kreacji.
Człowiek tworzy swój świat i współtworzy świat — rzeczywistość uzgodnioną. Świat zewnętrzny jest lustrem zawartości naszych umysłów, a więc wyobrażeń, myśli, przekonań. Lustro — świat jedynie ukazuje prawdę o nas samych, jako zamanifestowanych formach. To myśl tworzy naszą rzeczywistość postrzeganą w świecie zmysłów. Zmiana myśli, przekonań, zmienia obraz w lustrze — świecie. Jeśli zmiana myśli bazuje na odczuciu Miłości i wiedzy intuicyjnej, lustro świat ukazuje coraz wspanialsze obrazy naszej kreacji.
Ponieważ jednak wielu ludzi tworzy na bazie negatywnych uczuć, z którymi korespondują niskowibracyjne myśli, obrazy w lustrze — świecie sprzyjają przykrym uczuciom przygnębienia i rozczarowania oraz doświadczaniu bólu i cierpienia.
Budda nauczał, że przyczyną ludzkiego cierpienia są: zachłanność, gniew i głupota. Z zachłanności wyrasta pożądanie — żądza, której niezaspokojenie prowadzi do cierpienia. Gniew to pochodna złości zaś złość przypisuje ograniczonemu do zmysłów postrzeganiu rzeczywistości. Głupotą nazywa niewiedzę o tym, że źródłem manifestacji jest myśl, którą manifestujemy w kreacji. Zachłanność, gniew i głupotę określa jako bramy prowadzące do życia piekielnego. Wskazuje również na sposoby uwolnienia się od nich i następstwo pod postacią spokoju, który identyfikuje ze źródłem wszelkiego szczęścia.

Ażeby manifestować Jedność w zewnętrznym świecie, trzeba być w pełni zintegrowanym z mocą własnego serca poprzez Miłość. Wówczas świat — lustro pokazałby nam prawdę o własnej jedności ze Źródłem, czyli Duszą Najwyższą, dla której serce jest siedzibą.
Miłość przyciąga Miłość.
Trzeba odkrywać ją w sobie, wyrażać i wzrastać w moc serca własnego.

***

Miłość jest Energią Stwórczą Najwyższego Stwórcy.
Człowiek jest uwarunkowaną świadomością. Odkrywa tajemnice bytu, doświadczając skutków własnych wyborów.
Wiedza, którą w ten sposób odkrywa, poszerza jego postrzeganie siebie i służy jako platforma do dalszej realizacji.
Dopóki człowiek identyfikuje siebie z wtórną tożsamością (ego, umysł osobowy, ciało, inteligencja), dopóty źródłem wiedzy są zmysły.
Wzrost wibracji, jako konsekwencja kreacji w  oparciu o miłość własną, otwiera  coraz szerszy dostęp do intuicyjnego wglądu i prowadzi do przebudzenia na swą duchową naturę. Wówczas człowiek zaczyna postrzegać siebie, jako istotę duchową posiadającą ciało, które traktuje jako narzędzie dla dalszego poznawania bogactwa potencjału Ducha.
Wraz ze zmianą oglądu siebie, zmianie ulegają wszelkie pojęcia i definicje. Miłości również.

Czym jest ciemna strona mocy — wewnętrzny cień?
Czemu służy jej obecność w ludzkim doświadczeniu?
Z mojej perspektywy, to zespół negatywnych myśli i uczuć, którego źródło najczęściej identyfikujemy na obecnym etapie rozwoju z zewnętrznymi elementami życia — okolicznościami dalekimi od naszych oczekiwań, ludźmi, możliwościami samorealizacji.
To w konfrontacji z tymi czynnikami ujawniamy swój cień i... niszczymy rzekome przeciwności poprzez separację, odrzucenie, gwałtowne zachowania.
Nieliczni rozpoznają w swoich negatywnych uczuciach możliwość ujawnienia własnej mocy, a wraz z nią — zmiany odczuwania siebie.
Czego potrzebujemy?
Zauważenia, że negatywne myśli i uczucia są w nas i ujawniają się bez względu na zmieniające się czynniki zewnętrzne. 
Wyciszenia.
Perspektywy, aby zaobserwować siebie i przemijanie. Stare przysłowie chińskie określające przemijanie brzmi: chmury płyną po niebie, a niebo trwa.
Ty Jesteś Niebem.
Nie identyfikuj się z chmurami.

Plan Boga jest idealny.
Samopoznanie poprzez urzeczywistnienie Jego potencjału.
Lustro świat ukazuje, co urzeczywistniliśmy jako uwarunkowana świadomość, jak również, co uzyskaliśmy jako świadomość zbiorowa w eksperymencie odcięcia od Miłości Uniwersalnej.
Poniżej:
Droga powrotu do Świadomości Chrystusowej, gdzie Miłość stanowi bazę dla urzeczywistnienia.