Buddyzm mówi o cierpieniu, jako konsekwencji ludzkiej, nieharmonijnej kreacji.
Człowiek tworzy swój świat i współtworzy świat — rzeczywistość uzgodnioną. Świat zewnętrzny jest lustrem zawartości naszych umysłów, a więc wyobrażeń, myśli, przekonań. Lustro — świat jedynie ukazuje prawdę o nas samych, jako zamanifestowanych formach. To myśl tworzy naszą rzeczywistość postrzeganą w świecie zmysłów. Zmiana myśli, przekonań, zmienia obraz w lustrze — świecie. Jeśli zmiana myśli bazuje na odczuciu Miłości i wiedzy intuicyjnej, lustro świat ukazuje coraz wspanialsze obrazy naszej kreacji.
Ponieważ jednak wielu ludzi tworzy na bazie negatywnych uczuć, z którymi korespondują niskowibracyjne myśli, obrazy w lustrze — świecie sprzyjają przykrym uczuciom przygnębienia i rozczarowania oraz doświadczaniu bólu i cierpienia.
Budda nauczał, że przyczyną ludzkiego cierpienia są: zachłanność, gniew i głupota. Z zachłanności wyrasta pożądanie — żądza, której niezaspokojenie prowadzi do cierpienia. Gniew to pochodna złości zaś złość przypisuje ograniczonemu do zmysłów postrzeganiu rzeczywistości. Głupotą nazywa niewiedzę o tym, że źródłem manifestacji jest myśl, którą manifestujemy w kreacji. Zachłanność, gniew i głupotę określa jako bramy prowadzące do życia piekielnego. Wskazuje również na sposoby uwolnienia się od nich i następstwo pod postacią spokoju, który identyfikuje ze źródłem wszelkiego szczęścia.