Relacje.
Spoglądając na stosunki międzyludzkie z perspektywy identyfikacji z wtórną tożsamością — osobowością o określonych cechach, dostrzegamy wielką różnorodność sposobów realizacji siebie w konfrontacji z innymi. Sposób reagowania na interlokutora warunkują nasze cechy charakteru, potrzeby, a także ocena przydatności człowieka dla realizacji naszych pragnień czy też miejsce w hierarchii społecznej.
Nasze sito — subiektywne odczucie, bądź wyobrażenia skrzętnie segregują wszystko i wszystkich.
Żyjemy w świecie obowiązującego paradygmatu zwanego Zasadą Odrębności.
Wyrasta on z postrzegania ograniczonego do zmysłów.
Dopóki nie wzrośniemy w wibrację i wiedzę, Zasada Odrębności będzie regulowała nasze osobiste wybory i relacje społeczne.

Bogactwo materialne łatwo rozpoznać.
Szybkie technologie, luksusowe rezydencje, samochody, jachty, gadżety sygnalizujące przynależność do wyższej klasy, odpowiadający modzie design, splendory, władza itd.
Bogactwo Ducha jest dla zamkniętego serca niedostrzegalne, bowiem należy ono do sfery, którą mogą odkryć ludzie z tak zwanym otwartym sercem, wrażliwi, sensytywni, zainteresowani potencjałem Ducha i świadomym jego odkrywaniem.
Nie sposób odkryć bogactwo Ducha w szumie generowanym przez przyjęty system wartości obecnego modelu życia.
Stąd odkrywcy nowych możliwości żyją często samotnie, wykonują wolny zawód i cieszą się z tajemnic potencjału, do których uzyskali dostęp, a które są dostrzegalne i odczuwalne w głębokiej Ciszy.

Jest wiele etapów rozwoju uwarunkowanej świadomości.
Na etapie rozwoju poprzez zmysły, przywiązanie do serca własnego oznacza drogę realizacji z odczucia siebie. To podróż przez realizację z poziomu uczuć wyższych do odkrycia Miłości we własnym sercu. Wybierajmy zatem z odczucia. W ten sposób wzrośniemy w wibrację i poszerzymy dostęp do nowej wiedzy, do intuicyjnego wglądu.
Otwierając się na realizację nowych koncepcji, dalej wzrastamy.
Poszerzamy ogląd rzeczywistości.
Powoli spostrzegamy, że coraz mniej interesuje nas jako źródło wiedzy świat — lustro, a coraz częściej atrakcją staje się intuicyjny wgląd. Świat lustro zaczynamy traktować jako platformę, gdzie możemy dostrzec potencjał Ducha w ramach samorealizacji.
Poprzez kreację z intuicyjnego wglądu zintegrowanego z mocą serca, rozwijamy się naturalnie, harmonijnie i w jeden jedyny i niepowtarzalny sposób, odkrywamy Prawdę o naszej tożsamości w odczuciu.

Dopóki nie zaakceptujemy tego, co jest (obrazu w lustrze — świecie), dopóty bezradnie kręcimy się w labiryncie słów i wyobrażeń.
Konsekwencja: stagnujemy.
Miłość własna oznacza prymat odczucia nad wyobrażeniem.
Jeśli dorośliśmy do akceptacji tego, co jest i jednocześnie odczuwamy dysonans wobec określonych okoliczności, możemy dokonać zmiany.
Nie tłuczemy lustra — świata.
Nie niszczymy innych.
Nie krzywdzimy poprzez myśli, słowa i czyny, bowiem rozumiemy zasadę tworzenia i rozwoju uwarunkowanej formy.
Z perspektywy rozwoju niszczenie prowadzi do autodestrukcji w pierwszej kolejności. Na innych, ich rozwój, ma niewielki wpływ, o ile nie opóźnia procesu ich wewnętrznej transformacji.
Co zatem zmieniamy?
Przekonania.
Własne.