Wybór siebie oznacza akceptację tej istoty, którą tu i teraz jesteśmy, a nasze działanie prowadzi do odrzucenia zewnętrznej presji w aspekcie samorealizacji.
Mówienie "Nie !" często sygnalizuje wkroczenie na nowy etap rozwoju — realizację z odczucia siebie.
Realizacja z odczucia siebie inicjuje rozwój Miłości własnej.
Preferujemy odczucie, jako źródło inspiracji. Powoli spekulatywny umysł osobowy staje się narzędziem dla realizacji naszego wewnętrznego potencjału.
Realizacja z odczucia Miłości własnej — kreacja serca, inicjuje rozwój Miłości Uniwersalnej.
Obejmujemy wrażliwością coraz szersze kręgi istot. Coraz więcej współczucia i wdzięczności manifestujemy w działaniu. Odczucie Miłości odkrywa przed nami bezkresne bogactwo Duszy.

Człowiek rozwija się wśród ludzi.
To ludzie, ich wybory, cechy charakteru, preferencje i priorytety tworzą środowisko życia i mają bezpośredni wpływ na ukształtowanie ludzkiej osobowości, na odkrycie w ramach wyborów i doświadczeń cech charakteru, które służą jako filtr dla manifestacji potencjału Duszy.
W środowisku emanującym ciepłem Miłości, preferującym samopoznanie, człowiek rozwija w harmonii z własnym potencjałem szlachetne cechy charakteru. To one zadecydują o percepcji i twórczości. To one stanowią również kody wniebowstąpienia.
W środowisku zdominowanym przez żądzę posiadania, nieustanna rywalizacja prowadzi do zespołu wypalenia, a wyczerpanie, którego źródłem jest nieustanny stres, do ujawnienia wielu chorób zwanych umownie cywilizacyjnymi. Zanim ujrzymy absurdalność wyborów przez manipulację i popatrzmy przytomnie na jej następstwa, mija ogrom czasu.
Trzeba "oczu wiedzy" by dostrzec, że żyjemy w świecie, który tworzą nasze myśli, który współtworzymy z innymi i wziąć za to odpowiedzialność.
Przebudzenie umożliwia nowe spojrzenie na zawartość umysłu i twórcze samowyrażenie, a gruntowna zmiana przekonań i wraz z nimi, kierunku wyborów i doświadczeń jest tegoż następstwem.

Czy zastanawiałeś się nad przyczyną podążania ludzi za tak zwanymi autorytetami?
Odpowiedź jest prosta i jednocześnie przerażająca. Model życia społecznego oparty na Zasadzie Odrębności identyfikuje edukację z programowaniem.
Nauczyciel stoi na straży zachowania procedury, w efekcie której, dziecko niezbyt dobrze radzące sobie z modelowym programowaniem, rozwija Zespół LZUP.
Cóż to oznacza?
Z poziomu neurofizjologii, to zachowanie obliczone na przetrwanie zagrożenia.
Towarzyszy mu rozwój struktur mózgowych odległy od przednich płatów czołowych, które identyfikuje się z twórczym myśleniem.
W przyszłości większość tych dzieci będzie poszukiwała autorytetów i oczekiwała od liderów szczególnych możliwości, włącznie z magią.
Droga donikąd.

Moje ciało to dar.
To cudowne narzędzie.
Pozwala mi poznawać możliwości Nieskończonego w ograniczonym świecie zmysłów, ciała fizycznego, serca, umysłu i wolności wyboru.
Rozkoszować aromatem wiosennej łąki, smakiem porannej herbaty, dotykiem strumienia wody, muzyką i ruchem w jej rytm, wyrażać uczucia i trwać w zadumie nad bogactwem, którego jestem świadoma.
Nie poznałam zbyt wielu tajemnic ciała — nie nauczono mnie, a potem nie dostrzegałam cudowności jego posiadania i możliwości, jakie wiążą się z obecnością tego narzędzia.
Odkrywam je teraz... a paradoks sytuacji polega na okolicznościach... Uczę się znaczenia i możliwości, jakie wiążą się z ciałem w ramach odzyskiwania równowagi po ciężkim Covidzie.
Często jestem zdumiona, czasami zmęczona i zrezygnowana. Uśmiech i smutek, radość i  rezygnacja...
Wzloty i upadki. Obserwuję uważnie bogactwo emocji, kolejne dary Nieskończonego Ducha.