Przemoc...
Doświadczałam jej często, na różnych poziomach życia, w wielości aspektów. Głębokie rany, które są skutkiem jej użycia, długo się zabliźniają. Jakże łatwo je zadać, jak trudno uzdrowić. Nośnikiem przemocy są różne formy życia, ale najbardziej wyrafinowanym, najbardziej okrutnym i bezwzględnym jest człowiek.
Zastanawiałam się, dlaczego ludzie wybierają przemoc?

Dlaczego w relacjach międzyludzkich dominuje ciemna strona mocy...?
Dlaczego świadoma własnej duchowej tożsamości istota, używa przemocy?

Moje osobiste doświadczenia upewniły mnie w przekonaniu, iż rozwój człowieka odbywa się z pominięciem sfery, która decyduje w znaczącym stopniu o jakości ludzkiego doświadczenia. Świadomie lub nie, w ramach kształtowania osobowości pomija się emocjonalny wymiar człowieczeństwa.

Koncentracja energii psychicznej (a tym samym proces twórczy) ma integralny związek z wewnętrznymi cechami, które stanowią bazę dla narodzin w określonej rodzinie. Kierunek dalszego rozwoju jest zatem uwarunkowany wewnętrznie (zapis genetyczny) i zewnętrznie - poprzez środowisko życia.
Pierwotna osobowość ma niewiele wspólnego ze świadomym wyborem, wewnętrznych cech w tym życiu, ale samoobserwacja w konfrontacji ze światem zewnętrznym, wnosi wiedzę potrzebną do kształtowania wtórnej osobowości bardziej zgodnej w zakresie posiadanych cech wewnętrznych z naszymi oczekiwaniami, co do sposobu dalszej realizacji.

Moje obserwacje adeptów rozwoju przyniosły mi zaskakującą wiedzę. Wiele osób nie widzi konieczności transformowania własnej osobowości. Pragną przeskoczyć etap doskonalenia wewnętrznego, zupełnie nie rozumiejąc, że właśnie w ten sposób podnoszą energię własnej istoty. Rozwój, to stały wzrost energetyczny do coraz subtelniejszych, boskich wibracji. Bez rozwoju energetycznego, którego wyrazem jest posiadanie szlachetnych cech wewnętrznych, a więc: odwagi, miłości, mądrości, sprawiedliwości, pokory, piękna itd. nie istnieje możliwość integracji z Boską Energią.