Miłość, to Energia Stwórcza Boga – narzędzie, dzięki któremu zamanifestował swój potencjał opisany w języku geometrii Ducha.
Człowiek jako uwarunkowana Dusza ma wolną wolę, co oznacza możliwość wyboru Źródła własnego urzeczywistnienia.
Może być nim umysł osobowy lub serce, co oznacza samorealizację z poziomu wyobrażeń albo kreację z poziomu odczucia siebie, a kiedy wzrośniemy w wibrację, z odczucia Miłości bezwarunkowej.
Konsekwencje realizacji siebie są odległe zarówno wibracyjnie, jak i doświadczalnie.
Kreacja serca odkrywa szlachetne cechy i stanowi źródło piękna, harmonii i pokoju.
Kreacja z poziomu wyobrażeń bez względu na opinie i samopoczucie, rozbudowuje labirynt iluzji, co oznacza w najlepszym wypadku miłą stagnację. Najczęściej z racji narzędzia, którym posługują się istoty odcięte od odczucia Miłości, czyli manipulacji, degraduje się energetycznie, co oznacza upadek do świata siły materialnej natury określonej przez Wedy jako ignorancja. Głupota, szaleństwo i uzależnienia, to obraz samorealizacji na poziomie wibracji zarządzanym przez siłę ignorancji.

Uwarunkowana Dusza – człowiek, doświadcza rzeczywistości zgodnie z wolną wolą.
W tym czasie istnieje możliwość otworzenia serca i powrót do pierwotnej matrycy manifestacji stworzonej przez Najwyższego Stwórcę.
Realizacja siebie z odczucia inicjuje powrót do odczuwania Miłości, a wraz z tym, proces integracji z Boską matrycą i Boską Świadomością.