Każda istota jest odkrywcą. Każda świadomie lub nieświadomie penetruje zasoby własnego twórczego potencjału. Od nastawienia do poznania zasobów własnego potencjału twórczego zależy obszar przyswojonej wiedzy, a od chęci jej zastosowania - dynamika kreacji.

Miłość w odczuciu (odróżnij od miłości w wyobrażeniu), otwartość na nowe koncepcje, uważne badanie nowych obszarów własnego potencjału twórczego, receptywna, ale jednocześnie czujna postawa w stosunku do oferty innych istot, to klucze do rozwoju.

Niektórzy poznani przeze mnie ludzie, chcą wierzyć, że jedynie skupianie się na sobie, własnym obrazie rzeczywistości, tudzież potencjale twórczym, wystarczy do ich harmonijnego wzrastania. Bezrefleksyjnie, często z wściekłością, reagują na nowe idee, generowane przez otoczenie. Myślę, że ich największym problemem jest nieuświadomiony lęk.
Gdyby potrafili obserwować siebie, dostrzegliby negatywne emocje, które w takich okolicznościach generują i rozumiejąc zgubny wpływ ich nisko wibracyjnej energii na własny organizm (choroby psychosomatyczne), tudzież relacje (na przykład: nieumiejętność tworzenia serdecznych, stabilnych związków), krok po kroku przyswajaliby wiedzę, jak zarządzać tym poziomem własnej istoty dla swego najwyższego dobra.

Innym, poważnym ogranicznikiem rozwoju własnego jest zazdrość.
Jej źródłem jest niewiedza dotycząca własnych wewnętrznych możliwości twórczych, brak łączności z realnymi potrzebami, często zamknięte na miłość serce. W obrazie kreatywności zazdrosnych istot, leżą działania mające na celu "udowodnienie" innym na wszelkie sposoby i za wszelką cenę, własnej "wielkości".

Wśród poznanych przeze mnie ludzi, wielu interesowała jedynie realizacja własnych celów i oczekiwań. Tak zwani "inni", liczyli się jedynie wtedy, gdy wspierali ich własną realizację. Kiedy przestawali być potrzebni, z łatwością pozbywano się ich, jak nieprzydatne przedmioty, zużyte opakowanie.
Obserwując ten haniebny proceder, jakże charakterystyczny dla modelu społecznego, u podstawy którego leży Zasada Odrębności, zastanawiałam się dlaczego są ludzie, którzy dobrowolnie wybierają rolę podnóżka lub ofiary?
Dlaczego nie ukształtowali odpowiedzialności za samych siebie?
Gdzie jest ich szacunek i miłość własna, które są najskuteczniejszą ochroną przed drapieżnikami żerującymi na cudzej energii?
Z mojej perspektywy dominującym odczuciem tych ludzi jest lęk. Czasami przed samotnością, innym razem przed znalezieniem się na ulicy, czy ostracyzmem społecznym.
System edukacji funkcjonujący w oparciu o Zasadę Odrębności, różnicuje ludzi na wielość sposobów. Ugruntowuje przekonanie o wyższości jednych nad drugimi. Władza, wykształcenie, pozycja społeczna...
Trzeba jednak pamiętać, że wszystko, co powstało na bazie myśli, to przemijający świat, to teatr z wielością kostiumów teatralnych. Duch jest JEDEN. Ma wiele form. Jesteś jedną z nich.

Model funkcjonujący w oparciu o Zasadę Odrębności pozostawia wiele do życzenia również w obdzielaniu zaszczytami i splendorami. Dla przykładu... nauczyciel, od którego zależy ścieżka rozwoju człowieka, ba... całej ziemskiej społeczności, pozostaje w głębokim cieniu finansowym w stosunku do celebrytów różnej maści.
Gdzie poszła sobie ludzka mądrość?

Czym jest z Twojej perspektywy świadome życie?

Niektórzy ludzie identyfikują pojęcie "świadome życie" z kreacją z poziomu intuicji, inni z pozycji racjonalnego umysłu. Dokonują z poziomu ich oglądu rzeczywistości najbardziej właściwych wyborów i... często (nie wiedzieć czemu) doświadczają poczucia niespełnienia, frustracji, bądź wręcz stanu depresyjnego przygnębienia.

Dlaczego? - pytają. Dlaczego mnie to spotkało?
Myślę, że obowiązujący model życia zbyt wiele uwagi przywiązuje do otaczającej rzeczywistości, do zaprezentowania w niej samych siebie. Koszty przedsięwzięcia wielokrotnie przekraczają możliwości wewnętrznego zintegrowania się z wyzwaniami stawianymi w imię uzyskania aplauzu, pozycji społecznej, pieniędzy czy władzy.

Każdy etap życiowej podróży określają wewnętrzne cechy, preferencje, talenty i priorytety. Warto obserwować siebie w doświadczeniu. Warto poznać własne możliwości i uzbroiwszy się w wiedzę, dokonywać naprawdę istotnych z perspektywy własnego życia i rozwoju decyzji.

To, co wybierasz, jest wykładnikiem Twojego poziomu rozwoju.
Przyjrzyj się uważnie swoim wyborom, a zobaczysz prawdziwe intencje, zbiór przekonań i sposoby realizacji. Często ludzie wciąż i wciąż tkwią na tym samym poziomie energii, co oznacza stagnację. Aby wznieść się wyżej, potrzeba nowych koncepcji, wiedzy, czasami ludzi, pracy i czasu. Wymaga to twórczego nastawienia do procesu życia, a więc zaangażowania w samo życie. Konsumpcja, choć jest źródłem przyjemności, rzadko przyczynia się do realnego rozwoju świadomości.

Pragniesz miłości...? Cudownie! Spójrz na siebie, na sposób w jaki Ty wyrażasz miłość?
Ażeby wyrażać miłość, trzeba ją najpierw odczuwać we własnym sercu. Potem jest decyzja. Decyzja o sposobie wyrażania miłości zależy od cech wewnętrznych ukształtowanych w toku indywidualnego rozwoju…

Często identyfikujemy ludzi kochających z istotami "słodzącymi" na pokaz życie innym. Często również jest to jedynie manipulacja obliczona na konkretny zysk.
To nie miłość, a spryt.
Nie energia uzdrawiająca siebie czy innych, ale skutek żądnego, zachłannego umysłu.

Im większe ego, tym większe pozerstwo. Ale, ale... Kogo chcesz oszukać? Spójrz na siebie... Cóż Ci przyniesie informacja, że manipulacja skutkuje? Czy uzdrowi ona Twoje serce? A jaki sens ma "wydrukowanie" innym informacji o sobie jako kochającej istocie, jeśli Twoje własne serce wypełnia niezdrowa pustka, często zapychana informacjami czy zbędnymi gadżetami?

Jeśli nie czujesz miłości, to znaczy, że Twoje serce wypełnia ból, cierpienie. Oznacza to również konieczność uzdrowienia siebie na wielu poziomach własnej istoty. Decyzja, co do sposobu i czasu rozpoczęcia kuracji, należy do Ciebie.