Poznałam wielu medytujących ludzi, podobnie jak i ludzi korzystających z substancji zmieniających stan świadomości. Patrzyłam, jak często bezradnie kręcą się wokół własnej osi, rezygnują z towarzystwa bliskich osób, eksperymentują z nowymi halucynogenami oszukując siebie i innych, że kroczą drogą wzrostu świadomości.

Wchodzą w wiele interakcji budując kolejny labirynt.
Ale nie tędy droga.

Umysł, na którym ludzie często zawieszają swoje "poznanie", to narzędzie, przetwornik wibracji, a nie rzeczywistość.

Mapa rozwoju zapisana jest w każdym ludzkim sercu. Można do niej dotrzeć uwalniając serce od emocjonalnego bólu, cierpienia i lęku.

Kreacja pomnażająca emocjonalny ból, to droga oddalająca człowieka od niego samego.

Bazą dla tego rodzaju kreacji jest żądza podsycana przez wszechobecną reklamę, ramię drapieżników.

Nafaszerowany narkotykami - reklamą umysł ma problem z odróżnieniem tego, co jest właściwe, a co nie. Jeśli nie włączymy kolejnego systemu informacyjnego - własnej emocjonalności, pogubimy się w tej pajęczynie. Wymaga to jednak szacunku do siebie i tego, jak traktujemy informację, którą one niosą w konfrontacji ze światem zewnętrznym. Często ulegamy manipulacji, często nie ufamy sobie. To błąd.

Potencjał twórczy człowieka, którego wizjonerzy są bardziej świadomi, to jedynie możliwość. To, czy skorzystamy z inspiracji płynących w marzeniach, wizjach, przeczuciach, zależy od naszego rozumienia ich treści, możliwości kreatywnych i chęci do działania.

Spotkałam sporą grupę ludzi obdarzonych dużymi możliwościami wizjonerskimi. Postrzegali obrazy, które dla istot żyjących w trzecim wymiarze są zazwyczaj rzadko dostępne. Ich problem tkwił w przekonaniu, że wszystko, co widzą ma przyjść samo, bez wysiłku z ich strony, bez zaangażowania. Zapomnieli, że potencjał to jedynie możliwość, szlachetne marzenie, a jego realizacja, to wyzwanie tu na Ziemi. Jeśli są możliwości realizacyjne możemy korzystać z bogactwa wizji i krok po kroku tworzyć swoją własną rzeczywistość opierając się na w ten sposób uzyskanej informacji. Jeśli są trudności zewnętrzne lub nie posiadamy określonego potrzebą zespołu cech wewnętrznych, nasza realizacja musi poczekać.

Kilka lat temu jedna z moich pacjentek wybrała się w podróż do Australii. Marzyła o pływaniu z... rekinami. Bardzo chciała doświadczyć tej przygody i kiedy uzyskała stosowne fundusze, pojechała. Przetrwała długą podróż i... utknęła w Sydney. W chwili znalezienia się w pokoju hotelowym, rozpoczęła kilkudniową walkę z lękiem. To był paraliżujący strach. Nigdy takiego nie odczuwała i nie rozumiała też przyczyny.