Wielu poznanych przeze mnie ludzi uważa, że dzięki manipulowaniu własnym ciałem fizycznym, emocjonalnym lub mentalnym, rozwijają się.
Dręczenie ciała fizycznego nadmiernym wysiłkiem, suplementacja "anabolikami", tudzież innymi preparatami, mają ich zdaniem pomóc wyrzeźbić sylwetkę fizyczną. Mają stać się bardziej "atrakcyjnym towarem" na rynku handlującym wyglądem fizycznym. Skutki braku kontroli nad tą sferą destrukcyjnego działania dostrzegam w swojej pracy w charakterze lekarza. Liczne patologie dotyczące układu immunologicznego, oraz aparatu ruchu u sportowców, których miałam przyjemność konsultować jako lekarz, były integralnie związane z brakiem umiejętności wykorzystania wiedzy dotyczącej zarządzania tym poziomem własnej istoty. A ludzie, których konsultowałam od strony medycznej, byli uznanymi sportowcami. Nawet nie chcę myśleć, co czynią sobie tak zwani normalni ludzie korzystający z pseudo dobrodziejstwa rozwiniętego przemysłu mającego podobno na celowniku poprawę aparycji i wzrost fizycznej tężyzny.

Jeden z moich pacjentów bliżej zainteresowany skutkami zdrowotnymi własnych wyczynów na siłowni, permanentnie dostarczał mi wyniki badań dotyczące stanu własnej tkanki mięśniowej. Wyniki badania kinazy fosfokreatyny (podobno zdaniem "znawców" tematu, to zjawisko normalne) były podwyższone tak, jak w przewlekłej dysfunkcji układu odporności zwanej reumatyzmem mięśniowym. Zastanawiałam się, kiedy "wyprodukuje" sobie chorobę autoimmunologiczną. Naprawdę nie musiałam długo oczekiwać.
Nie tak dawno zmarł mistrz kulturystyki. Miał zaledwie czterdzieści kilka lat. Wciąż się słyszy o nagłej śmierci zawodników różnych dyscyplin sportowych, ale ludzie zachowują się jak zaprogramowane cyborgi, które pozbawiono zdolności własnego logicznego myślenia. Całe przedsiębiorstwa handlujące "cudownymi preparatami" na tej naiwności robią niezły biznes. Tylko, gdzie tu jest realne dobro człowieka? Tu jest tylko umysł zaprogramowany na żądzę zysku! Bez jakichkolwiek uczuć wyższych, bez empatii. Zasada Odrębności stanowiąca bazę do budowania obecnego modelu społecznego funkcjonowania, zbiera swoje krwawe żniwo.

Każda istota jest doskonałą w ramach własnych możliwości tworzenia i doświadczania. Dążenie do coraz bardziej doskonałego samo wyrażenia jest naturalną ludzką potrzebą, a nie wymogiem doświadczenia stanu świadomości zwanego szczęściem.

Wszystko się zmienia. Blask wczorajszego doświadczenia stanu szczęśliwości odchodzi w przeszłość, choć bardzo pragniemy go zatrzymać. Dlaczego?

Czy bezkrytycznie mantrowanie - jestem szczęśliwy, pozwala na doświadczenie tego stanu świadomości?

Profesor Martin Seligman, współtwórca psychologii pozytywnej opisuje stan świadomości zwany szczęściem jako sumę trzech składników, z których najbardziej znaczącym wydają się być emocje zwane umownie pozytywnymi. Od umiejętności zarządzania emocjonalnym poziomem własnej istoty zależy możliwość utrzymania ich na najwyższym dostępnym dla danego człowieka poziomie. Profesor Friedrckson w swej "Teorii emocji pozytywnych", udowodniła ich twórczy aspekt. Czym jest zatem, jeśli nie próbą doskonalenia siebie, droga człowieka, który rozumiejąc swoją potrzebę doświadczania stanu świadomości zwanego szczęściem, odkrywa nowe możliwości coraz pełniejszego wyrażenia i doświadczenia emocjonalnego potencjału własnego?

Wielu ludzi wyobraża sobie, że medytacja jest narzędziem, które rozwija.
Medytacja jest sposobem na uspokojenie umysłu, jest stanem świadomości, dzięki któremu uzyskujemy inspiracje do tworzenia, wreszcie jest bezwysiłkową akceptacją siebie jak Pustki. Wszystko zależy od poziomu świadomości, na którym aktualnie jesteś. Wykorzystanie tego narzędzia, jako sposobu na podniesienie własnej częstotliwości w zakresie ciała mentalnego, emocjonalnego czy fizycznego jest na obecnym poziomie ludzkiego rozwoju ograniczone. Tu jest miejsce do doświadczania siebie. Doświadczamy zgodnie z posiadanymi ukształtowanymi cechami wewnętrznymi, talentami, którymi dysponujemy, priorytetami i preferencjami. Tylko w doświadczeniu możemy poznać siebie i odkryć cechy naszego boskiego potencjału.Tylko samoobserwacja przynosi wiedzę, gdzie w związku z naszym działaniem jesteśmy, o ile nie oszukujemy samych siebie.

Ludzie tworzą bez przyjęcia odpowiedzialności za własne wyczyny. Czy można w taki sposób rozwijać cokolwiek, włącznie z wiedzą o własnym boskim potencjale?

Każda myśl, każdy wybór, każdy czyn, są skutkiem naszego przeszłego życia. To, o czym myślimy, każdy wybór i działanie będą skutkować w przyszłości, bowiem każde doświadczenie ujawnia nasze intencje i cechy, którymi dysponujemy. To, co stworzymy zależy od naszej świadomości siebie, od zrozumienia procesu kreatywnego i wybrania do kreacji tych wyobrażeń, które rzeczywiście pragniemy urzeczywistnić. W ramach samego procesu urzeczywistnienia, odkrywamy w sobie kolejne cechy zawarte w naszym potencjale i poszerzamy swój ogląd rzeczywistości.

To, co identyfikujesz jako "rozrywkę", określa poziom rozwoju Twej świadomości. Wraz ze wzrostem poziomu świadomości, Twoje upodobania, preferencje i priorytety ulegają zmianie. Tak więc Twoja definicja rozrywki transformuje się wraz z Twoją świadomością. Jest jednym z mierników Twojego rozwoju.

Czy, kiedy i ewentualnie do czego potrzebujemy miernika rozwoju świadomości?