Wielu ludzi prowadzi rozważania: kim jest Bóg, co odczuwał Jezus w określonych sytuacjach, czy Matka Boska posiadała inne dzieci. Problem w tym, że niezależnie od odpowiedzi skutkiem będą jedynie ich wyobrażenia, a nie rzeczywista prawda. Dramat tych istot polega na tym, że pytanie podstawowe dotyczące ich własnej tożsamości, pozostaje bez odpowiedzi, pomimo, iż posiadają świadomość własnego istnienia. Czasami, szczególnie w sytuacjach ekstremalnych identyfikują się że zbiorem wyobrażeń o sobie. Ale... czy wyobrażenie, które jest zbiorem myśli i obrazów posiada jakąś tożsamość?

Myśli, a następnie słowa, to narzędzia do opisywania rzeczywistości. Dlaczego identyfikujemy rzeczywistość z wyobrażeniami, prawdę z opisem, tego, co rozumiemy?

Opis rzeczywistości, to zmienna uwarunkowana programem wewnętrznym, z którym najczęściej identyfikujemy własną tożsamość. Dlaczego identyfikujemy rzeczywistość z opisem uwarunkowanym własnym zaprogramowaniem?

W latach dziewięćdziesiątych ogromną popularność zdobyły książki dotyczące programowania umysłu. Skoro kreujemy z programu, a raczej zaprogramowanego umysłu - taki tok myślenia towarzyszył wielu autorom, to wystarczy afirmować i w ten sposób matryca dla naszego tworzenia zmieni się zgodnie z oczekiwaniami.

Prawdą jest, że myśl jest wstępem do tworzenia, ale czego jeszcze potrzeba, by "pozytywna myśl" zaowocowała procesem twórczym, na skutek którego zaspokoimy naszą potrzebę - warunek pojawienia się określonego zespołu myśli-wyobrażeń?