Miałam 2 lata, kiedy moja mama ciężko zachorowała. Udar mózgu i paraliż, udaremniły jej prowadzenie normalnego życia. Każdego dnia oglądałam jej zmagania z najbardziej elementarnymi wyzwaniami, które zdrowemu człowiekowi wydają się banalnie łatwe. Choć jej hart ducha był duży, choroba czyniła kolejne spustoszenia w jej organizmie, a ból życia na stałe zamieszkał w naszym domu.

Jej ogromne cierpienie zmotywowało mnie do studiowania medycyny, a potem wielu metod i technik, które przywróciły zdrowie innym. Kochałam ją ogromnie, ale cała moja miłość pomogła jej jedynie funkcjonować i być może w większym spokoju odejść z tego świata.

Kiedy uzyskałam dostęp do wiedzy intuicyjnej, zrozumiałam, że to, co oglądałam od najwcześniejszego dzieciństwa było lekcją mojej mamy, lekcją jej miłości do samej siebie. Przyznam, że nie było mi łatwo zaakceptować takiej wiedzy.

Dorosłe życie przyniosło nie mniej trudne wyzwania. Kolejne lekcje przez ból i cierpienie weszły na stałe do harmonogramu każdego dnia spędzonego na tej pięknej planecie. Pomimo ogromu pracy, zdobytej wiedzy i miłości, z którą realizowałam siebie, trudności namnażały się. Wreszcie zaakceptowałam lekcje niesione przez ból jako nauczyciela, jako możliwość poznawania siebie i możliwości, którymi dysponuję do niesienia ulgi cierpiącym oraz pilnego przyswajania wiedzy, by rozumieć to, co wokół mnie się dzieje.

Miłość JEST, ale ból i cierpienie udaremniają dostęp do jej odczuwania i tworzenia na jej bazie najwyższej jakości doświadczenia życia. To stwierdzenie zmobilizowało mnie do szukania sposobów i metod uwolnienia bólu. Poza codzienną praktyką lekarską, rozpoczęłam intensywną pracę warsztatową. Elementy intuicyjnej wiedzy łączyłam z poznanymi wcześniej technikami pracy nad ciałem fizycznym, emocjonalnym i mentalnym i tak oto krok po kroku uwalniałam blokady własne i wspierałam innych.

W jakich okolicznościach rodzi się przekonanie, że człowiek dla człowieka jest darem?

Dlaczego ludzie uzależniają własne poczucie bezpieczeństwa od czynników zewnętrznych?

Jakie skutki towarzyszą wszelkim uzależnieniom?

Wielu ludzi nie rozumie, że wybierając świadome krzywdzenie innych, w pierwszej kolejności niszczy siebie.

Co jest siłą destruktywną?
Co warunkuje uruchomienie programu na samozniszczenie?

Ich intencje, potem nisko wibracyjne myśli i w końcu emocje o niskiej wartości energetycznej.
W konsekwencji podjęcie jedynie zamiaru "dokopania komuś", już inicjuje obniżenie częstotliwości wibracji Pola Energetycznego człowieka, który nosi się z zamiarem skrzywdzenia kogokolwiek.
Skutki:
Po różnie długim czasie funkcjonowania w polu niskich wibracji, pojawiają się problemy natury emocjonalnej, psychicznej, fizycznej, osobistej i społecznej.
Sposób radzenia sobie:
Najczęściej również zgodnie z poziomem rozumienia rzeczywistości, z niskiego poziomu energii, osoby takie poszukują antidotum w używkach, uzależnieniach, ruchach sekciarskich itp.
Powolny "zjazd" do coraz trudniejszych warunków własnego istnienia stoi otworem. A zaczyna się tak niewinnie, od chorej zabawy kosztem innego człowieka.
Zatem:
Pragnąc skrzywdzić kogoś, krzywdzimy najpierw siebie.
Jeśli nadal tkwimy w obłędzie "pustoszenia" życia innych ludzi, "szlifujemy" przekonania i cechy, które w miarę upływu czasu, stają się naszym osobistym "filtrem" postrzegania rzeczywistości i jej tworzenia w oparciu o cechy wewnętrzne, które "wypracowaliśmy" w kreatywności sami.
Ten swoisty filtr, to nasza osobista klatka, która więzi daleko bardziej, niż jakiekolwiek więzienie wymyślone przez człowieka.

Nie istnieje recepta na satysfakcjonujący układ partnerski, bowiem każda istota postrzega tworzy i doświadcza z innej perspektywy rzeczywistości. Można z dużym prawdopodobieństwem, dzięki szczegółowej analizie informacji dotyczących uczestników relacji przewidzieć tendencje, ale zawsze pozostaje wachlarz możliwości zmiany.

Jeśli relację tworzą ludzie, których łączy głęboka więź stworzona na bazie Miłości, układ daje ogrom satysfakcji, spełnienia i wiedzy.

Miłość, to szczególny rodzaj energii. Z jednej strony tworzy, z innej, doświadcza. Łączy lub... uwalnia od starych, skostniałych struktur. Jest stała, a jednocześnie zmieniają się sposoby jej manifestowania. Płynie, jak strumień, wartkim nurtem, niosąc zmiany.

Dla pełni wyrażenia siebie, takim jakim człowiek na dany moment jest, potrzebne są określone warunki. Poza nim samym, tworzą je inni ludzie, środowisko jego życia. Jeśli ludzie współtworzący emanują wibracjami uczuć wyższych, istnieje duża szansa na pełnię samo wyrażenia wszystkich uczestników takiej zbiorowości. Podobnie w bliskiej, partnerskiej relacji. Tu również, a nawet bardziej dla pełni wyrażenia siebie, potrzebna jest Miłość, szczególny rodzaj więzi z drugim człowiekiem, co daje poczucie bezpieczeństwa emocjonalnego warunkującego realizację siebie w związku.

Jeśli ludzie tworzący bliską relację rozwijają się, związek nieustannie się zmienia. Nowa wiedza, nowe koncepcje płyną wartkim nurtem, a wraz z nimi, nowe możliwości poznawania siebie w doświadczeniu. Towarzyszą temu coraz wyższe Energie, coraz subtelniejszy garnitur uczuć, coraz bardziej szczegółowa wiedza o możliwościach ludzkiej istoty.

Życie płynie. Kadr po kadrze, a człowiek staje się coraz bogatszy w wiedzę o swym potencjale, o możliwościach tworzenia na nowych poziomach urzeczywistnienia. Nieustanny wzrost poziomu wibracji wynikający z realizacji siebie w jedności z inną istotą, daje możliwość odkrywania nowych sposobów doświadczania rzeczywistości. Nie istnieje nuda, ani ucieczka od niej w używki czy inne substancje, którymi człowiek usiłuje zabić pustkę związaną z kręceniem się nieustannie na tym samym poziomie wibracji.