W ciele człowieka egzystują obok siebie Dusza i Dusza Najwyższa. Miejscem egzystencji Duszy Najwyższej jest Serce.
***
Dusza Najwyższa jest mieszkańcem ludzkiego serca. Im więcej Miłości w życiu człowieka, tym silniejsza integracja z Bogiem w sobie. Dusza Najwyższa jest obserwatorem i przyzwalającym na wybór Duszy Indywidualnej. Buddyści identyfikują Duszę Najwyższą z Umysłem Fundamentalnym, bowiem doświadczają tej przestrzeni jako źródła Ciszy i wiedzy.
***
Umysł osobowy musi być zintegrowany z sercem by uwarunkowana Dusza obudziła się na swoją duchową naturę. Umysł intuicyjny musi być zintegrowany z sercem, aby uwarunkowana poprzez formę Dusza, potrafiła wzrosnąć do opuszczenia gęstego świata własnego doświadczenia, świata uwarunkowanego przez siły materialnej natury.
***
Ciało fizyczne, to nośnik dla Duszy, narzędzie, dzięki któremu może zapoznać się z własnym potencjałem w doświadczeniu.
***
Ciało, umysł, ego i inteligencję to wtórna tożsamość Duszy. Dzięki obecności tej tożsamości, Dusza może doświadczać siebie.
W ten sposób zdobywa wiedzę o sobie. Kiedy wzrośnie do odpowiedniego dla niej poziomu wibracji, budzi się na swą prawdziwą duchową tożsamość. Wówczas rozpoczyna nowy cykl rozwoju jako istota duchowa, która wykorzystuje wtórną tożsamość bardziej świadomie dla dalszego rozwoju. Kreuje z serca, a to oznacza poszerzanie palety szlachetnych cnót, dzięki którym będzie mogła wstąpić do świata wyższego astralu, który chrześcijanie nazywają niebem i pozostać w nim. Nie wraca również do wymiaru 3D, bowiem to, co uzyskała pozwala jej tworzyć na wyższym poziomie rozwoju świadomości i żeglować do Jedności na coraz wyższym poziomie wibracji własnej.
Pozdrawiam
Teresa Maria Zalewska
Zdjęcie autorstwa shell_ghostcage z Pixabay