Twój osąd czy ocena innej istoty jest źródłem wiedzy o Tobie, Twoim postrzeganiu, preferencjach, priorytetach, o poziomie rozwoju Twego serca. To Twoja wizytówka dlatego warto jej się przyjrzeć, jeśli podróżujesz do Światła.
Czy źródłem Twojej twórczości jest kochające serce? Miłość może mieć ostrze skalpela chirurgicznego, ale intencją jego zastosowania w praktyce jest uzdrowienie, a nie destrukcja.
Złość, to zły doradca. Jest ślepa, stąd niszczy wszystko.
Czy Miłość "cieszy" ból czy cierpienie innej istoty?
Powiadam Ci, Miłość zawsze wspiera, bo taka jest jej Natura, ale tylko kochające serce o tym wie.
Osąd płynie z umysłu, współczucie z odczucia serca.
Umysł błądzi w labiryncie własnego oprogramowania. Karze tam, gdzie Miłość szuka rozwiązań.
Ponad umysłem i sercem jest rzeczywistość - duchowa natura, która stanowi jedno.
Energią, która w materialnej rzeczywistości odzwierciedla jedność jest Miłość.
Czym jest język serca?
Czym jest porozumienie bez przemocy?
Nie sądźcie, abyście nie byli osądzeni. Jak bowiem innych osądzacie, tak i was osądzą...
Gdzie nie sięgają wyobrażenia o prawości i nieprawości, zaczyna się szczere pole. Czekam tam na Ciebie.
Komunikaty odcinające od życia wiążą się integralnie ze światem ludzkiego osądu. Język ten obfituje w słowa, gdzie ludzi i ludzkie uczynki klasyfikuje się i umieszcza w przeciwstawnych kategoriach: dobro, zło. Analizując cudze postępowanie w rzeczywistości uzewnętrzniamy własne potrzeby i systemy wartości. Całą uwagę skupiamy na klasyfikowaniu i ustalaniu poziomów niesłuszności, a nie na tym, czego nam samym, jak również innym ludziom potrzeba i brakuje.
Gdyby od dzieciństwa nauczono nas posługiwania się językiem ułatwiającym okazywanie współczucia, umielibyśmy uzewnętrzniać swoje potrzeby i wyznawane wartości wprost, zamiast sugerować się, że ktoś postępuje niewłaściwie, kiedy owym potrzebom i wartościom nie czyni zadość.
***
Klasyfikowanie i osądzanie ludzi sprzyja przemocy.
***
Kolejnym typem komunikatów odcinających od życia jest wyparcie się odpowiedzialności. Komunikat odcinający od życia zaćmiewa naszą świadomość tego, że każdy z nas odpowiada za własne myśli, uczucia i czyny.
Wyrażenie "przez ciebie czuję się winny..." to przykład, jak język ułatwia odmowę wzięcia odpowiedzialności za własne uczucia i myśli. Książka Hannah Arendt - "Eichmann w Jerozolimie" zawiera między innymi wspomnienia Adolfa Eichmanna o tym, jak on i inni oficerowie nazywali język, którym się posługiwali, ażeby uwolnić się od odpowiedzialności. Otóż określali go mianem "Amtssprache" - "biurowe gadanie" lub "mowa urzędowa".***
Wypieramy się odpowiedzialności za własne czyny, kiedy twierdzimy, że wywołały je:
niepohamowane impulsy, polityka, zasady, regulaminy, presja grupy, cudze działania, problemy osobiste, działanie bliżej nieokreślonych sił.
Stajemy się niebezpieczni, kiedy nie uświadamiamy sobie, że jesteśmy odpowiedzialni za własne postępowanie, myśli i uczucia.***
Przez 21 lat uczyłem się i studiowałem w różnych amerykańskich szkołach i nie pamiętam, żeby w ciągu całego tego okresu ktoś chociaż raz mnie spytał, jak się czuję. W cenie był natomiast - "właściwy sposób myślenia" definiowany wedle kryteriów, które ustalili ludzie piastujący wysokie stanowiska. Uczono nas raczej ekstrawertyzmu, niż kontaktu z własnym wnętrzem. Wychowano nas tak, żebyśmy zamykali się we własnych głowach i zastanawiali "co zdaniem innych powinienem mówić i jak postępować".
***
Odróżniaj uczucia od myśli.
Odróżniaj to, co czujesz, od tego za co się uważasz.
Odróżniaj to, CO CZUJESZ, od tego, JAK SOBIE WYOBRAŻASZ reakcje, które wywołujesz w ludziach i zachowanie tych ludzi wobec ciebie.***
Cztery warianty odbioru negatywnych komunikatów:
- Wzięcie odpowiedzialności na siebie.
- Obwinianie innych.
- Wczucie się we własne emocje i potrzeby.
- Wczucie się w cudze emocje i potrzeby.
Skojarz swoje uczucia z potrzebami.
***
Gdy ujawnimy swoje potrzeby, mamy większą szansę doczekać się ich zaspokojenia.
Przykłady ludzkich potrzeb:
- Potrzeba swobody: wyboru marzeń, celów, wyznawanych wartości, planu, by je osiągnąć itd.
- Potrzeba świętowania.
- Potrzeba integralności: autentyzmu, twórczości, sensu, godności osobistej.
- Potrzeba współzależności: akceptacji, uznania, bliskości, wspólnoty, wyrozumiałości, wnoszenia własnego wkładu w bogactwo życia, bezpieczeństwa uczuciowego, empatii, uczciwości, miłości, otuchy, szacunku, wsparcia, zaufania, zrozumienia, ciepła.
- Potrzeba odnowy biologicznej: powietrza, pożywienia, ruchu, odpoczynku, ekspresji seksualnej, dachu nad głową, dotyku.
- Potrzeba zabawy: piękna, natchnienia, harmonii, ładu i pokoju.
***
W osądach, krytycznych uwagach, diagnozach i interpretacjach cudzych zachowań okrężną drogą ujawniają się nasze własne hierarchie wartości i potrzeby. Im bardziej bezpośrednio potrafimy skojarzyć swoje uczucia z potrzebami, tym łatwiej jest innym ludziom odnieść się do nich ze współczuciem.
Zanim dopracujemy się odpowiedzialności emocjonalnej, większość z nas przechodzi przez trzy etapy:
- "Zniewolenia emocjonalnego", kiedy wydaje nam się, że jesteśmy odpowiedzialni za cudze uczucia.
- "Tupetu", kiedy kategorycznie odmawiamy brania pod uwagę cudzych uczuć i potrzeb.
- "Wyzwolenia emocjonalnego", kiedy bierzemy na siebie pełnię odpowiedzialności za własne uczucia, ale już nie za to, co czują inni i jesteśmy przy tym świadomi, że nigdy nie zdołamy zaspokoić własnych potrzeb cudzym kosztem.
Ludzi wyprowadzają z równowagi nie same fakty, lecz sposób, w jaki ludzie je widzą.
Dokonywanie spostrzeżeń przy równoczesnym powstrzymywaniu się od ocen dowodzi najwyższej inteligencji jak jest dostępna człowiekowi.
Pozdrawiam
Teresa Maria Zalewska
Zdjęcie autorstwa shell_ghostcage z Pixabay