Spostrzeżenie czy osąd?
Czym się różnią?
Ocena, osąd, opiniowanie, krytycyzm... spotykamy na każdym kroku w przestrzeni komunikacji poprzez słowo. Zastanówmy się: kogo bądź, co osądzamy, opiniujemy czy krytykujemy.
Każdy człowiek jest uwarunkowany. Każdy posiada zespół przekonań ukształtowanych na drodze doświadczenia. Każdy zatem legitymuje się subiektywną prawdą dotyczącą siebie i otaczającej rzeczywistości.
Skoro nasz ogląd rzeczywistości jest uwarunkowany, subiektywny, jaki sens mają nasze osądy, krytyka czy opinie?
Co realnie osądzamy, opiniujemy czy krytykujemy - rzeczywistość innego człowieka czy nasze o niej uwarunkowane wyobrażenie?
Jeśli w konfrontacji z innymi skupiamy uwagę na naszym oglądzie istot, sytuacji czy relacji, możemy uzyskać całkiem sporą dawkę informacji o nas samych: systemie wyznawanych wartości, cech wewnętrznych, preferencjach i priorytetach. Wiedzę o sobie możemy wykorzystać dla różnych celów związanych z kreatywnością, w tym również do ukierunkowania naszych działań dla skutecznego podniesienia poziomu energii własnej.
Skupianie uwagi na otoczeniu w kontekście osądów, opinii czy krytycznej oceny są z mojej perspektywy bezzasadną stratą energii i czasu, wpływają na destrukcyjny obraz rzeczywistości, niszczą relacje i innych ludzi. To, co osądzamy, to nasz własny ogląd rzeczywistości, a nie rzeczywistość.
Spostrzeżenie jest informacją o przedmiocie pozbawioną jednak, naszego emocjonalnego stosunku. Tym różni się od osądu.
Informacja o charakterze spostrzeżenia jest obustronna. Może inspirować obie strony - uczestników relacji do wykonania dla siebie najlepszego z perspektywy rozwoju danego człowieka, wyboru.
Pozdrawiam
Teresa Maria Zalewska