Spostrzegaj, nie potępiaj, nie oceniaj i nie osądzaj.
Nie bądź jednak ślepy, bo niczego nie zobaczysz, nie dotkniesz i nie wyeliminujesz, nakładając wciąż na stare rany pierzynkę pustych, choć wzniosłych słów.
Rozwój człowieka zaczyna się od akceptacji tego, co jest, ale nie ma nic wspólnego ze stagnacją w chwilowym samozadowoleniu, uzyskanym przez programowanie siebie na wyobrażone lepsze doświadczenia czy stan świadomości.
Powtarzając bez refleksji piękne słowa, niekorespondujące z odczuciem siebie, wydłużamy proces uzdrawiania starych ran.
Spójrz na swoje doświadczenia z perspektywy edukacji o sobie.
W tym aspekcie, bez względu na emocje towarzyszące kreacji, wszystko jest dobrze.
Zawsze, jeśli żyjemy w teraźniejszości.
Nie mamy wpływu na przeszłość.
Bezpowrotnie minęła.
Nasz wpływ na przyszłość wyznaczają nasze przekonania, zawartość umysłu i moc realizacji Ducha – do której w trakcie rozwoju dotarliśmy.
Ale…
Mamy wybór.
Nie musimy tworzyć na siłę, penetrować świata wbrew własnemu odczuwaniu.
Możemy pozostać w Ciszy, która Jest.
I integrować się z jej potencjałem na coraz głębszym poziomie.
To tu i teraz odnajdujemy wciąż od nowa Siebie oraz prawdę o etapie naszej samorealizacji.
Pozdrawiam
Teresa Maria Zalewska
Fot. Sara Stępień