Jesteśmy manifestacją Boskiego Ducha i choć posiadamy wolną wolę i możliwości twórcze, zawsze nasze życie toczy się na ekranie, którym jest On, Bóg, Pustka, Nicość.
Brak ingerencji że strony Boga, to wyraz pełnej akceptacji dla naszych ludzkich wyborów. To wyraz Miłości Stwórcy do stworzenia.
Wybieramy, potykamy się, szukamy prawdy i etap po etapie wzrastamy w wiedzę i pogłębiamy zrozumienie siebie i rzeczywistości.
To nasza podróż do Jedności w odczuciu, do Jedności w Wielości i Wielości w Jedności.

Bądź sobą.
Odkrywaj potencjał Duszy w harmonii z odczuciem/sercem.
Naturalna radość emanuje z odkrywania wibracji Duszy.
Wszystko, czegokolwiek wówczas doświadczamy, to naturalny proces zmian zintegrowany z całością holograficznej manifestacji.

***

Ufaj odczuciu.
To droga do odczuwania Miłości.
Ufaj Miłości.
To droga do uzdrowienia, a tym samym  integracji coraz wyższej częstotliwości Światła.

Każdy kroczy jedyną i niepowtarzalną ścieżką. Każdy jest uwarunkowaną Boską Świadomością.
Każdy, kto kroczy drogą odczucia serca i własnego zrozumienia siebie i rzeczywistości, podąża optymalną ścieżką rozwoju.
Osadzenie w sobie, to warunek integracji wewnętrznej bez względu na okoliczności zewnętrzne, które stanowią źródło informacji o zmiennych emocjonalnie konotacjach.
Kiedy łamią się stare sztywne struktury w których jako człowiek funkcjonujemy, potrzebujemy silnego kręgosłupa, by przetrwać, a ten zbudujemy jedynie w oparciu o moc serca własnego.
Kiedy serca rezonują, ludzie podążają razem.
Trwa to różnie długo.
Zależy od ludzkich wyborów, a te są uwarunkowane przekonaniami.

Z Jedności narodziła się różnorodność.
Różnorodność powraca do Jedności w cyklach.
Człowiek jako uwarunkowana świadomość wykorzystuje dostępne mu narzędzia do odkrywania potencjału Duszy, Ducha i wzrasta w wibrację zmieniając rozumienie siebie i rzeczywistości. W dialogu nie idzie o kłótnie, ale wzbogacenie poznania dzięki odmienności percepcji drugiego.
Nie idzie o rację, bo każdy ją posiada z własnego punktu widzenia.
Nie idzie o Prawdę, bo ona Jest, ale raczej o zrozumienie Prawdy na obecnym etapie rozwoju.
Być w tym świecie, ale nie z tego świata, oznacza koncentrację na odczuciu i samorealizację. Trzeba jednak rozumieć, że człowiek i jego percepcja ewoluują nieustannie, więc strukturyzacja czegokolwiek ma charakter przejściowy.
Wszystko, czego doświadczamy, to odbicie tego, kim na danym etapie rozwoju jesteśmy. Wszystko jest doskonałe zważywszy na rozumienie siebie i wyrażanie tegoż w kreacji.
Kiedy dorośniemy do zmiany siebie, zmienią się obrazy w lustrze - świecie. Nikt nie może tego uczynić za nikogo. I to jest właściwe.