Co jest dla Ciebie bazą do budowania samooceny... Pierwotna Boska Natura, która jest "centrum istnienia" dla każdej formy życia, czy "ja" osobowe, czyli osobowość stanowiąca zlepek wyobrażeń o sobie, wyobrażeń ugruntowanych przez doświadczenia?

Jak twierdzą fizycy, na poziomie kwantów wynik eksperymentu zależy od nastawienia eksperymentującego. Warto pamiętać, że w doświadczeniu życiowym jest podobnie. Twoje nastawienie (najgłębsze wewnętrzne przekonania) decydują o skutkach działania.
Jeśli doświadczyłeś traumy, zaakceptuj, że stworzyłeś ja sam, najczęściej nieświadomie (często w odległej przeszłości tkwią jej korzenie).
Zaakceptuj ten fakt, a następnie dzięki wiedzy o swej Naturze i umiejętności zarządzania mentalnym i emocjonalnym poziomem życia, twórz najwspanialsze doświadczenie w oparciu o własne talenty, preferencje i priorytety.

Jeśli będziesz dostatecznie konsekwentny w swym nowym działaniu, powoli stare wzorce postrzegania, myślenia i tworzenia zostaną "wyparte" przez nowe, bardziej świadome wybory.

Zaprzeczanie, to pierwszy etap uzdrawiającej przemiany. Im krócej w nim tkwisz, tym szybciej stworzysz bardziej świadomie swoją rzeczywistość i... nowy poziom istnienia własnej istoty.

Zanim jednak na tej drodze dotrzesz do akceptacji, prawdopodobnie doświadczysz zmienności nastroju z depresją włącznie, ale przedtem, jeśli wierzysz w potęgę zwaną Najwyższym Stwórcą, trochę czasu zajmą Ci pertraktacje w stylu: Boże jeśli Ty mi dasz to, czego potrzebuję, to ja Ci obiecuję... i tym podobne.

Nasz świat, to świat naszych wewnętrznych głęboko zakorzenionych przekonań, wyobrażeń, myśli, słów i działań. Często zapominamy o subiektywnym odbiorze Rzeczywistości. Projektujemy nasz ogląd Rzeczywistości na otoczenie w przekonaniu o naszym jedynym i słusznym jej odbiorze. Brak podporządkowania innych traktujemy jako własną porażkę, bądź niezrozumienie dla naszych szczytnych idei.

Owszem. Nowe idee wzbogacają życie jednostki i całych społeczności, ale ich przyjęcie wiąże się z otwartością i gotowością do wykorzystania przez innych w ich własnym świecie.

Dzielenie się wiedzą, to wyraz otwartości serca. Nie obliguje kogokolwiek do czegokolwiek. Słońce świeci każdego dnia. To od nas zależy, czy i jak z tego dobrodziejstwa Matki Natury korzystamy.

Jeśli obserwujesz siebie i żyjesz dostatecznie długo, dostrzegasz nieuchronność transformacji. Wszystko się zmienia, bez względu na nasz do tego procesu stosunek.

Jeśli oczekujesz okazywania Miłości przez innych w relacji z Tobą, zastanów się w jaki sposób Ty wyrażasz swoje uczucie Miłości w stosunku do drugiego człowieka.

Jeśli oczekujesz na szacunek, zastanów się czy Ty szanujesz innych, ich potrzeby, ich zdanie, ich marzenia.

Jedyna Rzeczywistość zawiera w sobie wiele światów, bowiem każda istota, to inny świat. Miłość łączy je wszystkie.

W wysoko rozwiniętych kulturach liczy się bogactwo wewnętrzne, które odkryłeś w sobie. Stąd rozwój rozumiany jako odkrywanie w ramach kreatywności, możliwości kryjących się we własnym potencjale twórczym, to najistotniejszy zysk, a wiedza, najlepszy sprzymierzeniec rozwoju.

Postrzeganie i rozumienie Jedynej Rzeczywistości zależy od poziomu rozwoju świadomości postrzegającego. Twórczość człowieka wyraża realny poziom jego rozwoju i jest w pewnej mierze jego miernikiem.

Postrzeganie świata ograniczone do zmysłów, bardzo je zawęża. Rozwój nadzmysłów duchowych poszerza ogląd Rzeczywistości o nowe elementy, ale wymaga umiejętności zarządzania poszczególnymi poziomami własnej istoty. To zaś wymaga realnego zainteresowania swoim potencjałem, wiedzy, pracy i czasu.

Polaryzacja Jedynej Energii na aspekt żeński i męski jest na obecnym poziomie rozwoju ludzkiej świadomości przyczyną wielu nieporozumień. Chęć dominacji jednego aspektu nad drugim uzasadnia ograniczone postrzeganie.

Im bliżej jedności tym więcej miłości, szacunku, pokoju i zrozumienia. Im większa odległość od Twej Pierwotnej Natury, tym więcej chaosu, konfliktów, chciwości, złości, nienawiści, zazdrości i tym podobnych uczuć.

Każda istota idzie jedyną i niepowtarzalną ścieżką rozwoju. Nie można za kogoś myśleć, odczuwać, a więc nie można w imieniu innych zobowiązywać się do czegokolwiek. Jeśli mówisz, mów za siebie. Inni mogą mieć inne zdanie. Uszanuj je bez względu na to, jak bardzo różni się od Twojego.

Z mojej perspektywy Miłość jest początkiem świadomej podróży. Bez Miłości nie ma szacunku, cierpliwości, gotowości ustępstw, wstrzemięźliwości, cierpliwości, uporu, konsekwencji, sprawiedliwości, uczciwości i wielu innych cech. Jeśli chcesz odkryć w sobie wszystkie te cechy, a wiedz, że są niezbędnym elementem kreacji spełniającej, otwórz serce na Miłość.

Jaki sens ma doświadczenie, które niesie jedynie aspekt odczuciowy, choćby pod postacią ekstazy, jeśli nie ma wiele wspólnego z poznaniem w aspekcie zrozumienia?

Odczucie i zrozumienie są bazą do realnego rozwoju.

Pomnażanie przyjemności w odczuciu przypomina pooszukiwanie przez smakosza nowego rodzaju pożywienia z nadzieją, że wreszcie znajdzie ten jedyny doskonały smak.

Jedni szukają, inni uważają, że to, co doskonałe, samo trafi do ich życia.
Błąd leży w samym założeniu, tak dla pierwszych jak i tych drugich.

Eskalacja konsumpcji prowadzi do znudzenia i coraz bardziej wyrafinowanych sposobów uzyskania i doświadczania satysfakcji. W przeciwieństwie istnieje możliwość wspaniałych doznań na drodze twórczego samo wyrażenia. Im wyższy poziom rozwoju świadomości, im więcej Miłości w odczuwaniu, tym bardziej wysublimowana twórczość i głębsza satysfakcja.

Eskalacja przyjemności, czy gratyfikacja wynikająca z optymalnego doświadczenia siebie dzięki twórczemu samo wyrażeniu?

Czym z Twojego oglądu rzeczywistości, jest integracja przyjemności z gratyfikacją?