Czym jest ludzkie pole działania?

Co decyduje o jakości doświadczeń, które tworzymy?

Co udaremnia poznanie szerszej perspektywy rzeczywistości?

Czym jest nawyk?

Dlaczego samoobserwacja jest niezbędnym narzędziem opuszczenia przestrzeni nawykowego tworzenia rzeczywistości?

Jakie niebezpieczeństwo towarzyszy konsumenckiemu spojrzeniu na rzeczywistość?

Niektórzy ludzie identyfikują świat własnych wartości i poglądów z prawdą uniwersalną. Nie byłoby w tym niczego niewłaściwego, gdyby traktowali swój ogląd rzeczywistości jako etap rozwoju indywidualnej świadomości, a więc zachowali elastyczność, jak również nie usiłowali narzucać innym swoich przekonań jako prawdy objawionej.

Istnieje nieskończona liczba indywidualnych rzeczywistości uwarunkowanych jedyną i niepowtarzalną drogą rozwoju każdej istoty. Istnieje jednocześnie określona ilość tak zwanych rzeczywistości uzgodnionych stworzonych przez istoty na podobnym poziomie rozwoju świadomości własnej. Nie oznacza to jednak że taki zbór stanowi jednorodną papkę przekonań i sposobów wyrażania siebie.

Istoty tworzące model rzeczywistości na bazie Zasady Odrębności, opierającej postrzeganie rzeczywistości z perspektywy informacji płynących ze świata zmysłów, mają duży problem z wypracowaniem zasad funkcjonowania społeczności. Silniejsze jednostki usiłują narzucić innym własną wizję rzeczywistości, często używając różnych form przemocy.
Wygrywają lepiej usytuowani. Ta gra toczy się od zarania dziejów i nie znalazła pozytywnego zakończenia.

Zwykły człowiek niewiele ma do powiedzenia w tej grze. Pełni zazwyczaj funkcję "mięsa armatniego". Kiedy określone jednostki osiągną swoje cele, zostaje potraktowany przez prominentów jak bezużyteczna szmaciana lalka.

Przemoc ma różne oblicza. Dopóki ludzie nie zrozumieją, swej duchowej tożsamości, a tym samym Jedynego Źródła istnienia wszystkiego i wszystkich, nie zmienią paradygmatu na bazie którego rozwijają się ich osobowości. Brak zmiany oznacza że gra, którą obserwujemy na tym poziomie rozwoju świadomości, będzie toczyła się dalej, a jej kolejne etapy przewidywalne.

Twoja definicja Miłości określa miejsce Twego rozumienia, a tym samym rozwoju świadomości.

Wielu ludzi identyfikuje Miłość z chwilową ekscytacją, dobrym samopoczuciem, uczuciem płynięcia na tej samej fali. Ten stan świadomości jednak przemija. Ludzie reprezentujący taki pogląd na Miłość szukają nieustannie nowych "obiektów", które zaspokoją ich potrzebę, a jeśli nie znajdują, wpadają w studnię frustracji. To nie jest Miłość. To żądza doświadczania przyjemności, często kosztem uczuć innych ludzi.

Żądza doświadczania przyjemności dla poprawienia jakości doświadczenia życiowego, jest stara jak świat. Przyjemność mija, a potrzeba pozostaje. Eskalacja przyjemności ma swoje ograniczenia. Lepszym sposobem na stabilizację emocji na poziomie pożądanych emocji pozytywnych jest gratyfikacja. "Kocham to, co robię i czynię to, co czynię, bo uwielbiam się tym zajmować dla samego zajmowania się".

Istoty pragnące doświadczenia szczęścia w relacjach na bazie przyjemności, mają zazwyczaj duże problemy z tworzeniem dobrych związków z innymi ludźmi. Ich związki są krótkotrwałe i powierzchowne. Bez głębi stanowiącej o więzi. Osoby budujące swoje "szczęście" na doznaniach zmysłowych, odczuwają przymus nieustannych poszukiwań, bowiem natężenie uczuć z tą samą osobą zmniejsza się w miarę upływu czasu.
Tak naprawdę stają się powoli niewolnikami własnej żądzy. Coraz bardziej uzależniają swoje szczęście od czynników na kontrolowanie których mogą nie mieć wpływu. Wówczas ich szczęście rozpada się jak domek z kart.

Wielu ludzi uważa, że podnoszenie częstotliwości wibracji zależy od medytacji. Prawdą jest, że wyciszenie umysłu ogranicza chaos, uwalnia od identyfikacji z tym, co tworzysz, ale jeśli na jakimkolwiek poziomie Twojej istoty są niskie wibracje (dla przykładu niskie wibracje emocjonalne), nie pójdziesz w swym rozwoju dalej. Najpierw dzięki obserwacji siebie w kreacji musisz odkryć swój problem, a potem transformować niskie wibracje do wyższych. Emocje łatwo transformuje szeroko pojęta sztuka (jej twórczy aspekt), ćwiczenia różnego rodzaju, w tym stare techniki ze Wschodu czy relacje z ludźmi oparte na Miłości.

Prawdziwą potęgę Światła reprezentuje zjednoczona grupa istot. Tak jak światło pojedynczej świecy rozprasza mrok w ograniczonym stopniu, a światło wielu naraz zapalonych świec doskonale oświetla pomieszczenie, tak wielość istot kreujących z serca, realnie podnosi i równocześnie stabilizuje wysokie częstotliwości Światła na Ziemi.

Jeśli jesteś w jedności z OM w pełni, opuszczasz ten poziom tworzenia. Lekcje płynące z doświadczenia dla tego wymiaru zostały zakończone. Wybór jednak należy do Ciebie. Możesz pozostać i wspierać innych na drodze do ich własnej tożsamości.