Każda istota postrzega rzeczywistość z innej uwarunkowanej poprzez rozwój perspektywy. Każda istota tworzy i doświadcza skutków własnej twórczości. Jakie jest prawdopodobieństwo zbliżonego postrzegania, tworzenia i doświadczania Jedynej Rzeczywistości?

Czym jest uwarunkowane "okno postrzegania" Jedynej Rzeczywistości?

Czy "okno postrzegania" jest powielalne dla kogokolwiek, jeśli istoty podążają ścieżką mądrości serca własnego?

Dlaczego ludzie często mylą Jedyną Rzeczywistość z jej opisem w postaci definicji, słów czy matematycznych wzorów?
Od czego zależy sposób interpretowania Jedynej Rzeczywistości?

Jeśli każda istota ma jedyne i niepowtarzalne "okno postrzegania", czy istnieje możliwość porozumienia istot, które identyfikują Jedyną Rzeczywistość z opisem stworzonym na bazie posiadanej wiedzy?

Co realnie łączy wszystkie poziomy i wymiary bytu?

Na jakiej bazie jest możliwa współpraca pomiędzy różnymi formami życia?

Jakie skutki niesie budowanie porozumienia pomiędzy istotami, które Jedyną Rzeczywistość mylą z opisem jej aspektów na bazie posiadanej ograniczonej (a priori), wiedzy?

Zasada Odrębności jest bazą do budowania modelu życia społecznego w oparciu o informacje niesione poprzez wąskie spektrum postrzegania przez zmysły. W jaki sposób poszerzyć spektrum postrzegania Jedynej Rzeczywistości, by była możliwa zmiana paradygmatu do tworzenia bardziej harmonijnego życia jednostki jak i całej społeczności?

Dlaczego i w jakich okolicznościach dajesz przyzwolenie innym na manipulowanie sobą?

Czy dostrzegasz związek pomiędzy manipulacją, a strachem? Co boisz się utracić?

Jakie konsekwencje wiążą się z akceptacją manipulacji jako narzędzia do realizacji w ramach komunikacji międzyludzkiej?

Jak reagujesz na spostrzeżenie, że ktoś usiłuje Tobą manipulować?

Ludzie, o jakich cechach wewnętrznych najczęściej ulegają presji manipulacji?

Miłość nie potrzebuje manipulacji. Dlaczego?

Czy dostrzegasz związek pomiędzy Miłością i Prawdą?

Czy dostrzegasz, że wykorzystując manipulację, często mijasz się z Prawdą?

Czy człowiek, który we własnej realizacji mija się z Prawdą, podnosi poziom własnej wibracji czy raczej obniża ją?
Zatem czy manipulująca istota realnie rozwija się?

Jakie cechy wewnętrzne rozwija manipulująca istota? Czy dzięki nim będzie potrafiła stworzyć harmonijne doświadczenie życiowe?

Wielu poznanych przeze mnie ludzi uważa, że dzięki manipulowaniu własnym ciałem fizycznym, emocjonalnym lub mentalnym, rozwijają się.
Dręczenie ciała fizycznego nadmiernym wysiłkiem, suplementacja "anabolikami", tudzież innymi preparatami, mają ich zdaniem pomóc wyrzeźbić sylwetkę fizyczną. Mają stać się bardziej "atrakcyjnym towarem" na rynku handlującym wyglądem fizycznym. Skutki braku kontroli nad tą sferą destrukcyjnego działania dostrzegam w swojej pracy w charakterze lekarza. Liczne patologie dotyczące układu immunologicznego, oraz aparatu ruchu u sportowców, których miałam przyjemność konsultować jako lekarz, były integralnie związane z brakiem umiejętności wykorzystania wiedzy dotyczącej zarządzania tym poziomem własnej istoty. A ludzie, których konsultowałam od strony medycznej, byli uznanymi sportowcami. Nawet nie chcę myśleć, co czynią sobie tak zwani normalni ludzie korzystający z pseudo dobrodziejstwa rozwiniętego przemysłu mającego podobno na celowniku poprawę aparycji i wzrost fizycznej tężyzny.

Jeden z moich pacjentów bliżej zainteresowany skutkami zdrowotnymi własnych wyczynów na siłowni, permanentnie dostarczał mi wyniki badań dotyczące stanu własnej tkanki mięśniowej. Wyniki badania kinazy fosfokreatyny (podobno zdaniem "znawców" tematu, to zjawisko normalne) były podwyższone tak, jak w przewlekłej dysfunkcji układu odporności zwanej reumatyzmem mięśniowym. Zastanawiałam się, kiedy "wyprodukuje" sobie chorobę autoimmunologiczną. Naprawdę nie musiałam długo oczekiwać.
Nie tak dawno zmarł mistrz kulturystyki. Miał zaledwie czterdzieści kilka lat. Wciąż się słyszy o nagłej śmierci zawodników różnych dyscyplin sportowych, ale ludzie zachowują się jak zaprogramowane cyborgi, które pozbawiono zdolności własnego logicznego myślenia. Całe przedsiębiorstwa handlujące "cudownymi preparatami" na tej naiwności robią niezły biznes. Tylko, gdzie tu jest realne dobro człowieka? Tu jest tylko umysł zaprogramowany na żądzę zysku! Bez jakichkolwiek uczuć wyższych, bez empatii. Zasada Odrębności stanowiąca bazę do budowania obecnego modelu społecznego funkcjonowania, zbiera swoje krwawe żniwo.

Każda istota jest doskonałą w ramach własnych możliwości tworzenia i doświadczania. Dążenie do coraz bardziej doskonałego samo wyrażenia jest naturalną ludzką potrzebą, a nie wymogiem doświadczenia stanu świadomości zwanego szczęściem.

Wszystko się zmienia. Blask wczorajszego doświadczenia stanu szczęśliwości odchodzi w przeszłość, choć bardzo pragniemy go zatrzymać. Dlaczego?

Czy bezkrytycznie mantrowanie - jestem szczęśliwy, pozwala na doświadczenie tego stanu świadomości?

Profesor Martin Seligman, współtwórca psychologii pozytywnej opisuje stan świadomości zwany szczęściem jako sumę trzech składników, z których najbardziej znaczącym wydają się być emocje zwane umownie pozytywnymi. Od umiejętności zarządzania emocjonalnym poziomem własnej istoty zależy możliwość utrzymania ich na najwyższym dostępnym dla danego człowieka poziomie. Profesor Friedrckson w swej "Teorii emocji pozytywnych", udowodniła ich twórczy aspekt. Czym jest zatem, jeśli nie próbą doskonalenia siebie, droga człowieka, który rozumiejąc swoją potrzebę doświadczania stanu świadomości zwanego szczęściem, odkrywa nowe możliwości coraz pełniejszego wyrażenia i doświadczenia emocjonalnego potencjału własnego?