Dopóki nie zaakceptujemy tego, co jest (obrazu w lustrze — świecie), dopóty bezradnie kręcimy się w labiryncie słów i wyobrażeń.
Konsekwencja: stagnujemy.
Miłość własna oznacza prymat odczucia nad wyobrażeniem.
Jeśli dorośliśmy do akceptacji tego, co jest i jednocześnie odczuwamy dysonans wobec określonych okoliczności, możemy dokonać zmiany.
Nie tłuczemy lustra — świata.
Nie niszczymy innych.
Nie krzywdzimy poprzez myśli, słowa i czyny, bowiem rozumiemy zasadę tworzenia i rozwoju uwarunkowanej formy.
Z perspektywy rozwoju niszczenie prowadzi do autodestrukcji w pierwszej kolejności. Na innych, ich rozwój, ma niewielki wpływ, o ile nie opóźnia procesu ich wewnętrznej transformacji.
Co zatem zmieniamy?
Przekonania.
Własne.