Bóg jest Nicością zawierającą cały potencjał stwórczy. Z Nicości rodzi się Świadomość Boga - Jam Jest, Który Jest, a ruch Świadomości w Próżni, manifestuje się jako ŚWIATŁO. Fragmentaryczne cząstki Światła, to Dusze, a ich manifestacja, to uwarunkowana świadomość - ludzkie ego. Droga powrotna uwarunkowanej świadomości wiedzie od identyfikacji z ego do Jedności ze wszystkim, co Jest.

***

Dusza jest fragmentaryczną cząstką Boga i czystą Świadomością. Ażeby Dusza mogła doświadczać, dobrowolnie opuszcza przestrzeń czystej świadomości i przyjmuje formę. Otrzymuje również umysł i inteligencję, dzięki którym identyfikuje się z siłami natury materialnej i osobowością jako własną tożsamością. Rozwój, to proces, w którym Dusza uwarunkowana poznaje Prawdę o swej Boskiej Naturze poprzez wybory i doświadczenia.

Bóg, Nicość, Pustka Jest. Świadomość Boga jest emanacją Nicości. Jest z Nim/Nią tożsama tak, jak słońce i Jego blask. Próżnia, to pole działania Boskiej Świadomości, manifestacja materialna, to skutek. Człowiek jest fragmentaryczną cząstką Boga. Świadomy wybór człowieka, to działania służące odkrywaniu zawartości własnego potencjału. Miłość, to najlepszy sojusznik rozwoju świadomości. Kreacja serca, to droga od zrozumienia siebie w kategoriach osobowości do doświadczenia siebie jako istoty duchowej posiadającej ciało. Cisza, to droga od pojmowania siebie jako Duszy do Jedności z Duchem.

***

Osobowość, czyli uwarunkowana Dusza - Miłość - droga do integracji z niewarunkowanym aspektem Duszy.
Dusza, czyli fragmentaryczna cząstka Absolutu - Cisza, czyli droga do Jedności z Duchem.
Duch, czyli manifestacja Świadomości Boga, Bezruch - podróż do Jedności z Nicością.

Z kim przystajesz, takim się stajesz, mówi polskie porzekadło. To Energia wokół Ciebie wspiera Twój rozwój, lub niszczy Twoje marzenia. Wzbogaca lub ograbia dopóki nie odkryjesz Ciszy w sobie. Potem wybierasz zgodnie z odczuciem na każdą chwilę.

***

Kiedy koncentrujesz się na własnym wzrastaniu, szukasz w harmonii z odczuciem Miłości miejsc i ludzi, którzy tworzą na bazie Miłości. Są to zazwyczaj istoty usatysfakcjonowane, spełnione życiowo. Cieszą się z postępu innych istot bez względu na to, co dla siebie wybrały, bowiem rozumieją, iż Jedyny Duch, wyraża się na wielość sposobów i na nieskończonej ilości poziomów. Wiedza o jedności wszystkich i wszystkiego, własna satysfakcja i spełnienie w podróży do jedności sprawiają, że człowiek jest tolerancyjny w sposób naturalny. Rozumie wybór innej istoty nawet, jeśli ona odchodzi z jego świata. Miłość bezwarunkowa, Boska, to akceptacja wszystkiego, co człowiek wybiera sam dla siebie. W ramach urzeczywistnienia poprzez formę, naszym obowiązkiem wobec siebie jest ochrona własnej integralności. Nie należy mylić tolerancji z brakiem reakcji na agresję i zagrożenie dla nas samych. Nasza decyzja wówczas jest podyktowana poziomem rozwoju szlachetnych cech. Jest ona spontaniczna i pochodzi z serca, a nie spekulatywnego umysłu.

Medytacja to narzędzie. Sposób jego wykorzystania jest uwarunkowany poziomem rozwoju medytującego. Podobnie jak każde narzędzie, wykorzystana w niewłaściwy sposób, szkodzi. Kiedy?
W sytuacji, kiedy tkwimy na etapie zaprzeczenia w kwestii choroby czy innych problemów natury osobistej czy społecznej. Wówczas medytacja staje się mechanizmem obronnym. Na pewien moment może skutecznym, ale nie rozwiązuje problemu, co najwyżej przygotowuje bardziej sprzyjające okoliczności do uwalniania blokad. Dlaczego Steve Jobs, który spędził wiele czasu w medytacyjnym stanie umysłu zachorował na raka? Dlaczego Dalajlama otarł się o tę ciężką chorobę?