Bóg Jest. Nasze pojmowanie Jego zmienia się w miarę rozwoju świadomości. Miłość do Boga, jako Nicości rozwija stałe i stabilne łącze pomiędzy człowiekiem na danym etapie rozwoju, a Bogiem, który obdarowuje istotę inteligencją i pomysłami do dalszego rozwoju. Miłość Boga jest bezwarunkową akceptacją wszystkiego, co wybierasz dla siebie. Wypływa ze zrozumienia potrzeby poznania poprzez doświadczenie.

***

Istnieje tylko Bóg. Formy życia obdarowane samoświadomością, tak jak ludzie, mogą rozwijać swój świat zgodnie z wyborem własnym. Niektóre potężne formy, tak jak Lucyfer przerwały swoją więź ze Stwórcą, opartą na Miłości i usiłowały tworzyć rzeczywistość alternatywną. Niestety zarówno świat lucyferiański, jak i kilka innych tworzonych bez Miłości, pogrążył się w destrukcji i samozniszczeniu. Droga do Boga, to podróż, w którym topi się ludzkie ego. Jak kropla z oceanu znika w głębinie wód i traci swoją tożsamość, tak indywidualna jaźń, rozpuszcza się w Boskiej Pustce.

Adept rozwoju duchowego rozpoczyna swą podróż od identyfikacji z ego. To ta wtórna tożsamość sprawia ogromną różnorodność dróg rozwoju, kultur, religii, wierzeń i realizacji koncepcji z nimi związanych. Kiedy rozpoznajemy w nich iluzję, zaczynamy poszukiwania "mistrza" iluzji i odnajdujemy go w sobie. Na tym etapie nasze zainteresowanie przesuwamy że świata zewnętrznego do wewnętrznego. Zagłębiamy się w siebie, obserwujemy światy lustrzane. One również są skutkiem myśli twórczej, ale ich źródłem jest wyższa wibracja samego kreującego. Penetracja świata Duszy może trwać różnie długo. Po pewnym czasie docieramy do przestrzeni bez ruchu, zastygamy w niej. Trwamy w Nicości. Im dłużej trwamy w tym stanie świadomości, tym większy odczuwamy dyskomfort w chwili pojawienia się w umyśle każdej pojedynczej myśli...

***

Rozwój, to podróż samopoznania poprzez doświadczenie siebie na wielu poziomach istnienia. Potrzeba zrozumienia celowości tej podróży stworzyła różne kultury i religie. Świadomość swej jedności że wszystkim, co Jest i szczęście z tego płynące w odczuciu, wynika z doświadczenia wewnętrznego i jest manifestacją wysokiego poziomu rozwoju uwarunkowanej świadomości. Jednakże zakończeniem tej podróży jest proces wniebowstąpienia, czyli uwolnienia całkowitego spod wpływu sił materialnej natury, a tym samym, narzędzi do przejawienia się duszy w uwarunkowanym świecie: umysłu, ego, inteligencji i ciała.

Wielu doświadczeń potrzebuje człowiek, zanim zrozumie swoją kompletną naturę, zanim przestanie szukać na siłę szczęścia w innych ludziach. Do tego zrozumienia dorastamy dzięki doświadczeniom, w których dostrzegamy absurdalność pogoni za szczęściem w zewnętrznym świecie. Kiedy poczujemy w głębi siebie spokój, Ciszę i odkryjemy jej cudowną muzykę, wszystko, co zaoferuje nam świat przyjmujemy z wdzięcznością, ale bez uzależnienia się od tej oferty. To wielki luksus, który odkrywamy rozwijając swoje skrzydła.

***

Kiedy człowieka interesuje samopoznanie, traktuje świat zewnętrzny jak lustro. Nie oczekuje gratyfikacji, stąd jest wolny od bólu odrzucenia, niezrozumienia, niechęci okazywanej często przez przez otoczenie. Jest jak wolny wiatr, który wieje, gdzie chce. Taki człowiek odczuwa w sobie Ciszę i rozumie znaczenie tego daru.

Naturą Boga jest Nicość. Z niej rodzi się Świadomość, a ta jest źródłem Ducha.

***

Dusze są fragmentarycznymi cząstkami Ducha. Czyste i niezniszczalne, wieczne i potężne mocą Miłości, która zadecydowała o ich istnieniu. Człowiek jest rozwijającą się uwarunkowaną Duszą. Im więcej Miłości odkryje w sobie, tym bliżej jedności z Duchem się znajduje.

***

Dusza jest, była i będzie czystą i wieczną cząstką Boga. Człowiek, czyli uwarunkowana Dusza odkrywa tę prawdę poprzez wcielenia. Dusza uwarunkowana podlega wpływowi sił materialnej natury, które są niższe wibracyjnie i w ramach swego uwarunkowania doświadcza różnych stanów istnienia. Kiedy uwalnia się spod wpływu tych sił, opuszcza wymiar 3D i w procesie wniebowstąpienia wkracza do wymiaru 4D, jego wyższych poziomów. Chrześcijanie nazywają je niebem. Tymczasem Dusza ewoluuje dalej. Opuszczając czwarty wymiar, uwalnia się od posiadania formy. Wkracza wówczas do świata czystej idei, czyli wymiaru piątego, aby... ewoluować dalej.