To prawda, ze zrozumienie tego, co się wydarzyło, jak również realnych skutków w postaci wiedzy o sobie, poznajemy analizując przeszłość. Taki rodzaj obserwacji jest możliwy, jeśli nasze emocje są w miarę stabilne. Jednakże, jeśli potrafimy działać i równocześnie obserwować siebie w konfrontacji z wydarzeniami, zbliżamy się do Prawdy o nas samych.

Po pewnym czasie potrafimy odróżnić umysł fundamentalny (obserwatora) od umysły różnicującego (ego). To początek drogi do przebudzenia. Umysł fundamentalny, to czysta Świadomość, która JEST. To ekran w kinie, gdzie umysł różnicujący reżyseruje swoje obrazy.

Jeśli z takiego poziomu wybieramy rozwój przez Miłość, dalsza podróż jest harmonijna i satysfakcjonująca, choć często trudna.

Moje wybory zawsze płynęły z poziomu Miłości, ale bardzo często prowadziły do wielkiego bólu w doświadczeniu. Ból ten ujawniał moje przekonania, które wymagały transformowania, moje oczekiwania, które choć pobożne, nie mogły się spełnić.

Jeśli masz ciężko i przewlekle chorego, którego kochasz, nie opuścisz go, choć Twoje serce wypełnia niepokój i ból, choć bardzo pragniesz zmiany doświadczenia. Będziesz trwał, wspierał, szukał nowych możliwości i inspirował do otwierania serca, by chory miał szansę zrobić coś dobrego dla siebie.

Ażeby serce opiekuna nie rozpadło się, potrzebna jest czujność i inwestycja w siebie. Im więcej Miłości sobie zaoferujesz, tym lepiej.

Gigantyczny stres, który towarzyszy schorzeniom przewlekłym i możliwości nagłej śmierci kogoś, kogo kochasz, rozwijają zespół przetrwania. Zespół przetrwania polega na stymulacji struktur mózgowych ukierunkowanych na zabezpieczenie niezbędnych funkcji życiowych organizmu opiekuna. Zespól ten rozwija również wiele dzieci, które nie posiadają określonych wewnętrznych cech, by edukacja szkolna była dla nich rozwijającą przygodą.