Jasnowidzenie... Czym jest ten fenomen? Co wspólnego  ma rozwój świadomości indywidualnej z obecnością tego zjawiska?

Z uwagi na rozpowszechnienie informacji dotyczących wiedzy uzyskiwanej dzięki jasnowidzeniu, warto przyjrzeć się temu, co realnie widzi osoba jasnowidząca.

Z perspektywy Teorii Inteligencji Wielorakich dr Gardnera, jasnowidzenie jest identyfikowane z inteligencją intuicyjną. Podobnie jak inne rodzaje inteligencji np. inteligencja lingwistyczna, kinestetyczno-ruchowa, muzyczna czy matematyczno-logiczna jest skutkiem rozwoju ewolucyjnego indywidualnej świadomości ukierunkowanego na poszerzenie dostępu do informacji zdeponowanej w Powszechnym Polu Energii.

Obserwowałam ludzi dysponujących tą szczególną perspektywą postrzegania, poszerzonym dostępem do informacji. Wielu z nich identyfikowało obecność tego fenomenu z wysokim poziomem rozwoju, ze szczególnym darem, który ich zdaniem plasował ich w systemie wartości ponad innymi. Myślę, że każda istota z doskonale wypracowanym innym rodzajem inteligencji może w taki sposób mówić o sobie. Tylko... czy naprawdę można to identyfikować z zaawansowanym poziomem rozwoju duchowego człowieka?

Jakie "narzędzia", Twoim zdaniem, służą rozwojowi emocjonalnemu?

Dlaczego porady płynące z zaprogramowanej podświadomości nie mają korzystnego wpływu na emocjonalny rozwój człowieka?

Jaki rodzaj "nauczania" wspiera transformację energii na emocjonalnym poziomie życia?

Czy dostrzegasz różnicę pomiędzy transformacją, a programowaniem?

Co warunkuje otwartość na kierunek rozwoju?

Jaki rodzaj informacji najchętniej przyswajamy i wykorzystujemy w samorealizacji?

Co rozumiesz pod pojęciem ewoluująca osobowość?

Dlaczego warunkiem ewoluującej osobowości jest równoległy, harmonijny rozwój mentalnego i emocjonalnego poziomu człowieka?

Jaki wpływ na rozwój emocjonalnego wymiaru człowieka ma sztuka?

Dlaczego programowanie ludzkiej podświadomości uwstecznia realny rozwój człowieka?

Czy można zaprogramować człowieka na odczuwanie Miłości?

Czy mądrość człowieka ma cokolwiek wspólnego z programowaniem?

Dlaczego programowanie oddala człowieka od siebie samego?

Skoro programowanie nie zbliża człowieka do siebie samego, a tym samym do Prawdy o jego Naturze, czemu jest tak powszechnie wykorzystywane i akceptowane w większości aspektów społecznego funkcjonowania?

Dlaczego otwarcie na Miłość daje dostęp człowiekowi do jego potencjału twórczego?

Czy opiekun, nauczyciel zamknięty na odczuwanie Miłości, może otworzyć dziecku jego własne serce, a więc dostęp do jego potencjału twórczego?

Czym jest rozwój człowieka: programowaniem czy pokazaniem narzędzi i pomocą w uruchomieniu jego potencjału twórczego?

Czy kreacja w oparciu o wrzucony do umysłu program, daje poczucie spełnienia i satysfakcji, czy raczej znużenia, zniechęcenia i w końcu odrzucenia tego, co nie koresponduje z naszym wewnętrznym odczuciem?

Sposób postrzegania, rozumienia, tworzenia i doświadczania Jedynej Rzeczywistości jest uwarunkowany poziomem rozwoju świadomości.

"Filtr" - soczewkę postrzegania Rzeczywistości tworzymy sami w ramach doświadczeń, które wybieramy, bądź współtworzymy z innymi.

Świadome istoty rozumiejąc Miłość jako Energię stworzenia, która jednoczy wszystko i wszystkich, wybierają doświadczenia, która otwierają istotę na jej pełniejsze odczuwanie i doświadczanie.

Uczciwość w relacji z samym sobą, daje klarowny obraz naszych realnych potrzeb. Ich realizacja często warunkuje harmonijny rozwój.

Jeśli pragniesz pomóc swojemu dziecku odkryć świat Miłości, jego piękno, mądrość i moc, najpierw odkryj go w sobie.

Jeśli odczuwasz Miłość, jej mądrość zainspiruje Cię realizowania najwłaściwszych zachowań w realizacji z dzieckiem. Nie nauczysz się tego z żadnej książki, choć napisano ich wiele.

Wychowanie dziecka, podobnie jak rozwój człowieka, niewiele ma wspólnego z programowaniem, zarzucaniem informacjami i egzaminowaniem. Rozwój może dokonywać się jedynie w oparciu o realny potencjał dziecka, z którym warto się zapoznać zanim podejmiesz kroki związane z "nauczaniem". Czego należy uczyć? Z mojej perspektywy pokazywać najskuteczniejsze narzędzia do realizacji potencjału dziecka, z pozycji obserwatora towarzyszyć jego wzrastaniu, czasami pełnić funkcję doradczą, jako bardziej doświadczona istota.