Myśl, słowo i czyn, to trzy narzędzia do tworzenia rzeczywistości. Czyn, czyli uruchomienie działania jest wizytówką naszych prawdziwych intencji i elementem niezbędnym, aby nasza niematerialna koncepcja stała się odczuwalna.

Komunikacja między ludźmi odbywa się na wielu poziomach. W aspekcie informacyjnym przybliża nam obraz ludzi, ich realnie ukształtowanych cech, intencji oraz sposobu realizacji celów, jakimi uczestnicy zazwyczaj nawykowo posługują się.

Czujna obserwacja rozmówcy powinna być konfrontowana z odczuciami, jakie pojawią się w następstwie wypowiadanych w naszą stronę słów, za którymi kryją się pragnienia, potrzeby lub żądania.

Odrzucenie odczuć płynących z poziomu intuicji, zuboża informację w istotny element i ma wpływ na zmianę konfiguracji naszej odpowiedzi. Często decyzje podejmowane bez uwzględnienia mądrości intuicyjnej są krzywdzące i prowadzą wcześniej czy później do konfliktu, a nawet zakończenia relacji.

Jeśli czujesz, że Twój rozmówca usiłuje wydobyć z Ciebie cenną wiedzę, informację, zapewnienie czy rzecz, bez wymiany energii, pod postacią pieniędzy czy usług, zwróć mu uwagę na jego intencje. Niektórzy ludzie opanowali manipulację do perfekcji tak, że stała się ich drugą naturą. Nie rozumieją, że żyjemy w świecie jedynego Ducha, że wszelkie relacje to wymiana, a nadużywanie uległości drugiego człowieka, to zwyczajne oszustwo. Skutki takiej realizacji niosą same problemy.Ten, który uważa się za wygranego, rozwija zachłanność i chciwość, a jego kreacja realizowana z poziomu posiadania tych cech niszczy Miłość i możliwość tworzenia harmonijnych relacji międzyludzkich. Ten, który został wykorzystany, traci nie tylko czas i coś więcej, ale kształtuje w sobie syndrom ofiary, co również skutkuje licznymi problemami od osobistych począwszy na zdrowotnych skończywszy.

Osądy... opinie...
Na jakiej podstawie odcinamy, odrzucamy bądź dyskredytujemy innych?

"Obowiązujący" model życia nie opiera się na Uniwersalnej Prawdzie. Jest średnią wypadkową tego, co najbardziej wpływowe jednostki lub (rzadziej) tak zwany ogół, ramują jako obowiązujące prawo.

Rzeczywistość jest lustrem umysł, jak mawiał Budda, w wypadku społeczności, średnią wypadkową poziomu rozwoju świadomości poszczególnych jej członków.

To poziom rozwoju jednostki, jej siła oddziaływania na społeczeństwo decydują o tym, co zostanie uznane za podstawę do tworzenia, do budowania życia społecznego.

A jednostka... Na czym opiera swoje wybory?
Każda istota kreuje z poziomu najgłębszych wewnętrznych przekonań, które stanowią o tym za kogo się uważa i dokąd zmierza. Jednak przekonania niewiele mają wspólnego z Uniwersalną Prawdą, raczej z wnioskami płynącym z bardzo subiektywnego doświadczania rzeczywistości.

Emocje są prawdziwym bogactwem ludzkiej osobowości. Stanowią niezwykle precyzyjny system informacyjny służący zachowaniu wewnętrznej integracji. Wykorzystanie ich wielkiej nośnej siły kreatywnej służy samorealizacji, auczucia smutku, zazdrości czy radości, są busolą, którą powinniśmy wykorzystywać dla zachowania spójności własnego doświadczenia życiowego i harmonijnego funkcjonowania w naszej rzeczywistości.

Absurdem jest potępianie kogoś czy siebie samego za obecność uczuć w naszym doświadczeniu. Myślę, że raczej należy się zastanowić nad własnymi przekonaniami, które stanowią okulary dla naszego odbioru rzeczywistości.

Zazdrość... Zapewne doświadczył jej każdy... Pomyśl, w jakich okolicznościach to przykre doznanie ścisnęło Twoje serce?
Wielu poznanych przeze mnie ludzi identyfikuje szczęście czy przyjemność z zaistnieniem określonych warunków zewnętrznych. Często uwikłuje w ten obraz innych ludzi, układy partnerskie... ale... prawdą jest, że wszelkie warunkowanie nosi w sobie zalążek bólu.
Szczęście mieszka w uwolnionym od bólu i cierpienia sercu. Nie zależy od obecności innych ludzi czy warunków. Nawet jeśli uda ci się zrealizować twój wymarzony obraz szczęśliwości z innymi, niekoniecznie doświadczysz uczuć, o które tak naprawdę zabiegasz.