Jakże często dręczymy siebie i innych…
Odczuwamy dyskomfort, poczucie niespełnienia, nierzadko głębokie rozczarowanie sobą, relacjami czy obrazem dostrzeganym przez zmysły…
Czego potrzebujemy, ażeby udrękę dnia codziennego zastąpiło poczucie zaspokojenia?
Dlaczego nasze wybory prowadzą wciąż do niezbyt pożądanych uczuć, odczuć czy konsekwencji?
Doszłam do wniosku, że nie kochamy siebie, czasami wręcz nienawidzimy za brak samorealizacji (a tak naprawdę, za niemożność realizacji pomysłów, których źródłem jest umysł osobowy).

Wyobrażenie o Bogu nie jest Bogiem.
Bóg nie jest wyobrażeniem.
To, co tworzy umysł, jest iluzją.

Ile jest poziomów iluzji?
Tyle, ile częstotliwości, na których Indywidualna Energia — Dusza, urzeczywistnia Siebie, swą Boską Naturę.

Bóg jest poza myślą, choć jest jej Źródłem.
Bóg jest Źródłem całości manifestacji i Esencją każdej formy.

Jam Jest, Który Jest.
Bóg.
Absolut.
Wieczne i Nieskończone.
Czym jest "Jestem" uwarunkowanej formy?

Droga uwarunkowanej formy do odczuwania Jedności.
Czy koncepcja Jedności — wiedza, jest tożsama z odczuciem Jedności?

Jesteś.
Jesteś Rzeczywistością.
Wszystko, co tworzy myśl, jest iluzją.
Iluzja, w założeniu, umożliwia nam doświadczenie niematerialnych koncepcji potencjału twórczego Ducha.
Nic więcej i nic mniej.
Traktowanie iluzji jako rzeczywistości wprowadza nas do labiryntu ze ślepym zakończeniem.
Traktowanie iluzji jako miernika własnego rozwoju stanowi bazę do uzdrowienia dysfunktywnych aspektów naszego indywidualnego świata, odkrycie nowych możliwości Ducha, w tym, w zakresie współtworzenia rzeczywistości uzgodnionej z „innymi”.
Traktujmy z powagą rzeczywistość — siebie.