Wybór.
Każdy człowiek to jedna z nieskończonej liczby manifestacji Źródła.
Jeśli urzeczywistnia to, co czuje, wyraża swoją subiektywną prawdę.
Obserwując skutki, uczy się trudnej sztuki wyboru.
Z czego wybiera?
Albo z programu zwartego w podświadomości, albo z odczucia siebie na każdy moment.
W tej drugiej opcji nie ma miejsca na naśladownictwo, kogokolwiek czy czegokolwiek.
Jest Życie, które wyraża Życie.
Jest samopoznanie i poszerzanie wiedzy o potencjale twórczym.
Jest świeżość spojrzenia i mądrość akceptacji wszystkiego, czego doświadczamy.
Są wnioski służące kolejnym wyborom z nieskończonej liczby możliwości.
Podróż, która trwa.

Bądźmy autentyczni.
Tu i teraz toczy się film, który sami reżyserujemy, poprzez myśli, słowa i czyny.
Twórzmy i obserwujmy.
Mamy tę możliwość, bowiem poza umysłem osobowym, istnieje w nas Obserwator — umysł Fundamentalny, Tego, Który Jest.
A emocje…
Jesteśmy w nie „wyposażeni”.
To jeden z wymiarów naszej istoty, dzięki któremu pełniej doświadczamy.
Nasze emocje przypominają klawiaturę fortepianu, na którym melodię gra sam Duch Ojca.
Brzmienie melodii jest uwarunkowane.
Zależy od tego, co czujemy.
Smutne melodie, też bywają piękne i harmonijne.

Każdy człowiek ma serce, które jest siedzibą Miłości.
Człowiek, który zauważył związek pomiędzy najwyższej jakości wyborami i dobrem, które wynika z realizacji siebie na bazie odczucia Miłości, poszukuje możliwości odkrycia tej najpiękniejszej Energii, najwyższej wartości w sobie.
To różnie długa podróż, na której czyny pełne miłosierdzia i współczucia, stanowią zewnętrzną oprawę poszukiwań.
Każdy czyn wyrażający współczucie przybliża nas do odkrycia Miłości we własnym sercu. Każdy akt miłosierdzia otwiera szerzej wrota naszego serca.
Odkrycie Miłości bezwarunkowej to znalezienie Boga we własnym sercu.
Zanim jednak dotrzemy do Miłości Boskiej, odkryjmy Miłość ludzką. Wyrażajmy ją wobec siebie, dzielmy się jej niebywałym pięknem z innymi, aby po wielości doświadczeń, dotknąć w odczuciu, Miłości Boga.

Akceptacja tego, co Jest, warunkuje dalszy wzrost.
Negując własne doświadczenie, w tym naszego uwarunkowania, wyrażamy dezaprobatę tak dla siebie, jak i całości procesu poznawczego, na który zdecydowaliśmy się w wyższych wymiarach.
Jeśli uważasz, że żyjesz we śnie, uczyń go pięknym.
Zminimalizuj ból i cierpienie lub całkowicie wyeliminuj z własnego doświadczenia (to raczej mało prawdopodobne).
Świadomość osobistej odpowiedzialności za myśli, słowa i czyny, powinna uzmysłowić sposób, w jaki tworzymy cierpienie i odkryć możliwość opuszczenia tej częstotliwości wibracji Jedynej Rzeczywistości.