Twoja definicja Miłości określa miejsce Twego rozumienia, a tym samym rozwoju świadomości.

Wielu ludzi identyfikuje Miłość z chwilową ekscytacją, dobrym samopoczuciem, uczuciem płynięcia na tej samej fali. Ten stan świadomości jednak przemija. Ludzie reprezentujący taki pogląd na Miłość szukają nieustannie nowych "obiektów", które zaspokoją ich potrzebę, a jeśli nie znajdują, wpadają w studnię frustracji. To nie jest Miłość. To żądza doświadczania przyjemności, często kosztem uczuć innych ludzi.

Żądza doświadczania przyjemności dla poprawienia jakości doświadczenia życiowego, jest stara jak świat. Przyjemność mija, a potrzeba pozostaje. Eskalacja przyjemności ma swoje ograniczenia. Lepszym sposobem na stabilizację emocji na poziomie pożądanych emocji pozytywnych jest gratyfikacja. "Kocham to, co robię i czynię to, co czynię, bo uwielbiam się tym zajmować dla samego zajmowania się".

Istoty pragnące doświadczenia szczęścia w relacjach na bazie przyjemności, mają zazwyczaj duże problemy z tworzeniem dobrych związków z innymi ludźmi. Ich związki są krótkotrwałe i powierzchowne. Bez głębi stanowiącej o więzi. Osoby budujące swoje "szczęście" na doznaniach zmysłowych, odczuwają przymus nieustannych poszukiwań, bowiem natężenie uczuć z tą samą osobą zmniejsza się w miarę upływu czasu.
Tak naprawdę stają się powoli niewolnikami własnej żądzy. Coraz bardziej uzależniają swoje szczęście od czynników na kontrolowanie których mogą nie mieć wpływu. Wówczas ich szczęście rozpada się jak domek z kart.

Wielu ludzi uważa, że podnoszenie częstotliwości wibracji zależy od medytacji. Prawdą jest, że wyciszenie umysłu ogranicza chaos, uwalnia od identyfikacji z tym, co tworzysz, ale jeśli na jakimkolwiek poziomie Twojej istoty są niskie wibracje (dla przykładu niskie wibracje emocjonalne), nie pójdziesz w swym rozwoju dalej. Najpierw dzięki obserwacji siebie w kreacji musisz odkryć swój problem, a potem transformować niskie wibracje do wyższych. Emocje łatwo transformuje szeroko pojęta sztuka (jej twórczy aspekt), ćwiczenia różnego rodzaju, w tym stare techniki ze Wschodu czy relacje z ludźmi oparte na Miłości.

Prawdziwą potęgę Światła reprezentuje zjednoczona grupa istot. Tak jak światło pojedynczej świecy rozprasza mrok w ograniczonym stopniu, a światło wielu naraz zapalonych świec doskonale oświetla pomieszczenie, tak wielość istot kreujących z serca, realnie podnosi i równocześnie stabilizuje wysokie częstotliwości Światła na Ziemi.

Jeśli jesteś w jedności z OM w pełni, opuszczasz ten poziom tworzenia. Lekcje płynące z doświadczenia dla tego wymiaru zostały zakończone. Wybór jednak należy do Ciebie. Możesz pozostać i wspierać innych na drodze do ich własnej tożsamości.

Co określasz słowem Prawda?

W jaki sposób wyrażasz prawdę swego odczucia?

Czy wyrażając własną prawdę uwzględniasz potrzeby drugiego człowieka, czy nie ma to dla Ciebie żadnego znaczenia?

Czy budując relacje z innymi wyrażasz własną prawdę czy unikasz jej wyrażania z uwagi na wyobrażenie o możliwości skrzywdzenia drugiej osoby? Co wybierasz?

Jakie konsekwencje niesie budowanie relacji na bazie wyobrażeń, które mijają się z prawdą Twego odczucia?

W jaki sposób budować relacje z zachowaniem uczciwości w kwestii wyrażania prawdy własnego odczucia?

Na czym, Twoim zdaniem, polega sztuka budowania harmonijnych relacji z otoczeniem?

Czy skonfliktowany wewnętrznie człowiek może stworzyć harmonijne relacje?

Jaka różnica istnieje pomiędzy współczującą postawą, a uczuciem określanym jako współczucie?

Czego wyrazem jest uczucie zwane współczuciem, a czego, współczująca postawa?

Wdzięczność jest wyrazem dobrze rozwiniętego poziomu wyższych uczuć i jednocześnie miernikiem na drodze rozwoju człowieka. Czy można świadomie rozwijać emocjonalny poziom życia?

Co jest "zyskiem" człowieka rozwijającego emocjonalny poziom życia - świadomie kształtującego zakres własnych uczuć?

Jaki istnieje związek pomiędzy myślą, uczuciem, a najgłębszym wewnętrznym przekonaniem (odczuciem)?

Czy wyrazem szacunku do siebie jest wypowiadanie słów pozostających w konflikcie z naszymi uczuciami?

Jaką cenę płaci rozwijająca się istota, kiedy słowa, które wypowiada, mijają się z jej najgłębszymi wewnętrznymi przekonaniami? Dokąd prowadzi taki rodzaj konfliktu wewnętrznego?

Ludzie marzą o podróżach w kosmos, rozwijają technologię... i jednocześnie są coraz bardziej chorzy, coraz bardziej smutni, coraz bardziej zakleszczeni. Dlaczego?