Umysł osobowy, to narzędzie do poznania w bardzo ograniczonym spektrum rzeczywistości. Rejestruje bodźce płynące ze świata zmysłów, selekcjonuje dzięki inteligencji i dokonuje wyborów na bazie własnego zrozumienia siebie i świata. W ten sposób uwarunkowana Dusza poszerza swoją wiedzę o sobie, jako istocie posiadającej formę. Identyfikuje się z tym, co postrzega, czyli z wtórną tożsamością. Kiedy wzrasta w wiedzę i wibrację, stopniowo odkrywa, że dotychczasowa tożsamość jest sztucznym konstruktem. Poszukiwanie samej siebie finalizuje w świadomym wzroście poziomu wibracji poprzez inwestycję w ciało fizyczne, emocjonalne i mentalne wiedzy, która służy do uzyskania tego, co szczęściem na tym poziomie rozumienia dla niej, jest. To warunkuje dalszy wzrost w wiedzę o sobie, wielokrotną transformację przekonań, aż do przebudzenia na duchową tożsamość. Wówczas zna rolę Miłości, na której opiera swoje doświadczenie. Kocha to, co wybiera i uzyskuje dzięki tej Energii opcjonalną wiedzę do dalszej podróży. Na tym etapie wiedza płynie przez intuicję. Służy tworzeniu doświadczeń i własnemu samodzielnemu wnioskowaniu. W ten sposób uwarunkowana Dusza zmierza do uwolnienia z koła samsary. Miłość jest podstawową Energią Stwórczą Boga. Realizacja uwarunkowanej Duszy na bazie odczuwania Miłości, przybliża w naturalny sposób do Boga. Koniec podróży, to wniebowstąpienie, czyli opuszczenie poziomu rozwoju zarezerwowanego do nauki tworzenia doświadczeń w gęstej materii, wzrostu wibracji i uwolnienia spod wpływu gun materialnej natury w rezultacie końcowym.