Bóg Jest wszystkim, co Jest. Ludzki świat, stworzyła myśl, stąd mędrcy nazywają wszystko, co stworzyła myśl, iluzją. Uwarunkowana przez siły materialnej natury, Dusza, doświadcza w świecie stworzonym przez myśli różnych stanów istnienia uwarunkowanego. To, czego doświadcza jest uzależnione od poziomu wibracji z którym jest, jako uwarunkowana istota, zintegrowana.
***
Dopóki istota identyfikuje się z odrębnym od wszystkiego bytem, dopóty cierpienie stuka do jej drzwi. Wzrost wibracji odkrywa iluzję, a wraz z wiedzą o swej Pierwotnej Boskiej Naturze, żądło cierpienia traci swoją moc. Stąd zaawansowane w rozwoju istoty traktują go jako największy zysk.
***
Im wyższy poziom wibracji, tym większy dystans do świata stworzonego przez myśl, tym większe zrozumienie tego, kim jest człowiek i czym jest rozwój. Obrazy świata oddalają się niczym obrazy snu po porannym przebudzeniu.
***
Dusza jest wieczna, zawsze zintegrowana z Bogiem. Tę prawdę odkrywa na drodze życiowego doświadczenia. Uwalnia się stopniowo od iluzji jaką jest identyfikacja z osobowością.
***
Domem dla czystej Duszy jest Pustka. Życie w ziemskim planie odbywa się pomiędzy zrozumieniem i doświadczeniem swej prawdziwej, boskiej tożsamości, a kreacją serca wynikającą z tegoż zrozumienia.
***
Cisza jest pokarmem dla uwarunkowanej Duszy. Stanowi źródło inspiracji do tworzenia świata i doświadczania siebie. Wprowadza równowagę do życia uwarunkowanej świadomości, a po zakończeniu lekcji na danym poziomie rozwoju, otwiera wrota do doświadczenia jedności ze wszystkim, co Jest.
***
Cisza, to naturalny stan bytu. Uwarunkowana poprzez niższe wibracyjnie siły materialnej natury, Dusza, wchodząc w Ciszę, powraca do domu, do jedności. Im częściej korzysta z tej możliwości, tym bardziej się z nią integruje. Uwarunkowana część Duszy, pozostaje jednak nadal pod wpływem sił materialnej natury. Często nie potrafi zrozumieć konieczności wzrostu wibracji na poziomie ciała fizycznego, emocjonalnego czy mentalnego. Medytacja staje się wówczas ucieczką od istnienia w ciele fizycznym.
***
Ciało fizycznie, to narzędzie Duszy. Zostało stworzone z Boskiej Energii, a więc z tej perspektywy jest również Boskie. Szacunek dla ciała płynie że zrozumienia, że to szczególne narzędzie służy wzrostowi Duszy i ostatecznie uwolnieniu się spod wpływu sił materialnej natury. Kochać siebie oznacza również kochać swoje ciało.
***
Ludzkie istnienie wyraża się poprzez wymiar fizyczny, auryczny, haryczny i gwiazdy rdzenia. Wymiar hary wiąże się z ludzkim postrzeganiem Boga. Kiedy hara, czyli świetlista linia biegnąca wzdłuż osi ciała jest prosta, człowiek ma jasny pogląd na temat istoty Boga i związku człowieka z Bogiem. Problem w tym, że tylko wielkie Dusze utrzymują harę w centralnej osi ciała. Różne odstępstwa od tego przebiegu wiążą się z ludzkim postrzeganiem Boga, w tym całkowitym zaprzeczeniem jego istnienia. Kim są ludzie z harmonijnym przebiegiem hary? Z mojego oglądu rzeczywistości to istoty, które uzyskały wysoki poziom wibracji, czemu odpowiada doskonałość w zakresie szlachetnych cnót.
***
Bóg Jest. Wszystko, co tworzymy i czego doświadczamy Jest w Nim. Rozwój Świadomości, to proces, w którym Bóg poznaje Siebie, swój potencjał również w samoświadomych formach życia.
***
Bóg to Najwyższa Świadomość i Dusza Najwyższa zamieszkujące ludzkie serce. Światło zawsze mamy w sobie. To, my jako uwarunkowane Dusze decydujemy o wielkości okna postrzegania dla Duszy Najwyższej.
***
Bóg jest Miłością, Prawdą i Życiem. Jest Stwórcą i stworzeniem. Jest Procesem i Zasadą regulującą Proces. Jest prawym i lewym, górą i dołem.
***
Związek z Bogiem człowiek odkrywa w toku rozwoju swej świadomości. W miarę wzrostu własnego transformuje on swój ogląd Boga i siebie samego, jak również swego związku z najpiękniejszą i najpotężniejszą mocą Stwórczą w zamanifestowanym świecie.
***
Religia, to próba opisu tego, w jaki sposób postrzegamy siebie , Boga i swój z Nim związek. Powinna ewoluować wraz z rozwojem świadomości.
Pozdrawiam
Teresa Maria Zalewska