Umysł jest niezwykle twórczy. To, co tworzy, odzwierciedla poziom rozwoju świadomości, w tym obecność szlachetnych cnót, które warunkują piękno i harmonię w samowyrażeniu i doświadczeniu.
W osądach czy ocenie, mieszczą się zazwyczaj niezrealizowane własne żądze lub potrzeby. Stanowią więc one źródło cennych z perspektywy rozwoju informacji - o nas dla nas.
Brak zaspokojenia żądzy ujawnia się w konfrontacji z określonymi sytuacjami lub innymi istotami, na wielość sposobów. Jedni otwierają się na wiedzę, dostrzegając absurdalność własnych oczekiwań, inni uruchamiają gniew i agresję, która niszczy w pierwszej kolejności ich samych.
Miłość nie żąda i nie niszczy. Kochająca istota prosi. Jeśli ktoś nie może zaspokoić jej potrzeby, akceptuje ten fakt ze zrozumieniem. Jeśli reaguje przemocą, źródłem jej zachowania jest żądza. Nikt nie ma obowiązku zaspokajać cudzej żądzy.
Wiedza jest informacją. Sposób reagowania zawiera informację o nas dla nas.
Jak odróżnić prośbę od żądania?:
Zauważ, co robi osoba prosząca, jeśli jej prośba nie zostanie spełniona.
Jeśli osoba prosząca spotkawszy się z odmową, uderza w ton krytyczny lub osądzający, znaczy, że nie prosiła, tylko żądała.
Jeśli osoba prosząca spotkawszy się z odmową, umie odnieść się empatycznie do cudzych potrzeb, znaczy to, że naprawdę prosiła.
Czym różni się własna wyobrażona wielkość od realnej wielkości każdego człowieka?
Co jest źródłem wyobrażonej wielkości?
Czym jest źródło realnej wielkości każdego człowieka?
Pozdrawiam
Teresa Maria Zalewska