Nie wszystko możemy zmienić w rzeczywistości zewnętrznej. Jesteśmy jedynie jej współtwórcami.
Zawsze jednak możemy zmienić swój stosunek do własnych wyobrażeń związanych z kierunkiem rozwoju danej sytuacji.
Kiedy rzeczywistość współtworzona z innymi nas nie przygniata?
Z mojej perspektywy tylko wtedy, gdy posiadamy szacunek do siebie, do własnego życia, który w związku ze zrozumieniem (czasami doświadczeniem swej prawdziwej natury), nie podlega zmianie bez względu na to, co się dzieje.
Niska samoocena oparta na obecności czy też "braku" życiowego sukcesu jest najpoważniejszą przeszkodą do doświadczania spełnienia i satysfakcji.
Czym jest porażka?
To jedynie konsekwencja braku realizacji własnej wizji dotyczącej realizacji naszych oczekiwań. Nigdy nie mamy pewności, co do realnego skutku w postaci zadowolenia, spełnienia i satysfakcji.
Jedno natomiast jest pewne: edukacja płynąca z każdego zdarzenia, wiedza o sobie i własnym wewnętrznym potencjale. To najcenniejszy element doświadczenia.
Wiedzę o odkrytym własnym potencjale płynącą z doświadczenia, możemy wykorzystać podejmując kolejne decyzje dotyczące kierunku realizacji z większą precyzją i większym prawdopodobieństwem uzyskania tego, czego pragniemy.
Co jest dla Ciebie bazą do budowania samooceny: szacunek, troska i miłość do własnego życia czy opinie, oceny osądy innych ludzi?
Jakie zagrożenie dla Ciebie wynika z samooceny budowanej na bazie opinii innych istot?
Jak rozumiesz treść porzekadła: "sława i chwała na pstrym koniu podróżuje"?
Dlaczego budowanie samooceny na bazie opinii, osądów bądź poklasku, prowadzi daną istotę do zniewolenia i jego smutnych następstw w postaci chorób, braku możliwości tworzenia harmonijnych relacji międzyludzkich i wielu problemów osobistych?
Jaką treść zawiera dla Ciebie określenie: miłość własna?
Czy ją odczuwasz?
Czy dostrzegasz różnicę pomiędzy wyobrażeniem o miłości do siebie, a jej odczuwaniem?
W jaki sposób wyrażasz miłość do siebie ?
W jaki sposób uwalniasz blokady udaremniające Ci odczuwanie miłości do siebie?
Dlaczego miłość własna (w odczuciu) jest najbezpieczniejszą bazą do kreacji?
Dlaczego tylko człowiek kochający siebie swobodnie wyraża swoją miłość, wdzięczność i współczucie?
W jaki sposób ewoluuje zawartość pojęcia "miłość własna" w procesie rozwoju świadomości człowieka?
Pozdrawiam
Teresa Maria Zalewska
Ilustracja: "Nature, landscape, sunset, Peterhof, pond" autorstwa Ilia Advolotkin