Proszę. Przepraszam. Dziękuję. Trzy słowa klucze otwierające drzwi do ludzkiego serca, wyrażające szacunek i wdzięczność, budujące bazę dla wszelkich relacji. Jak często korzystasz z ich mocy?
Manipulacja jako narzędzie zaspokajania żądzy, rozwija takie wewnętrzne cechy jak: chciwość, zachłanność, nienawiść, zawiść, zazdrość... Czy istota obarczona takim "bogactwem" jest w stanie zbudować szczęśliwe życiowe doświadczenie?
Czy można nazwać rozwojem wzbudzanie i kształtowanie cech, których posiadanie gwarantuje doświadczanie bólu i cierpienia?
Jakie warunki "wewnętrzne" i zewnętrzne kształtują silną, zdyscyplinowaną, otwartą na rozwój osobowość?
Jaką rolę w kształtowaniu rozwijającej się, silnej osobowości odgrywa Miłość?
Czym jest "porażka" dla człowieka identyfikującego się z osobowością jako jedyną tożsamością, a czym dla istoty traktującej osobowość jako narzędzie dla najdoskonalszego, najpełniejszego wyrażania energii Ducha?
Co jest priorytetem dla człowieka identyfikującego własną tożsamość z osobowością, a jak ją postrzega istota duchowa identyfikująca osobowość z precyzyjnym narzędziem, dzięki któremu wyraża własny potencjał?
Dla precyzyjnego wyrażania koncepcji z poziomu Ducha potrzeba wielu wspaniałych cech składających się na osobowość. Świadome ich kształtowanie przyspiesza realizację inspiracji najbliższych naszym pragnieniom - oczekiwaniom.
Ukształtowana cecha osobowości konieczna do realizacji podjętego wyzwania, to stabilna baza. Nie zastąpi jej ani spryt, ani manipulacja, o czym przekonujemy się po pewnym czasie.
Tak jak "miłość" z poziomu wyobrażenia szybko przemija, tak dzieła stworzone na bazie manipulacji szybko podążają w niepamięć. Czemu zatem w relacjach tak często wykorzystujemy manipulację jako sposób na realizację siebie?
Pozdrawiam
Teresa Maria Zalewska