***

Czy naprawdę kochamy Źródło, jeśli jednocześnie z lekceważeniem traktujemy nasze ciało – owoc przeszłej, często karmicznej twórczości?
Nasze ciało to owoc wyborów i doświadczeń. Jeśli je odrzucamy, tracimy kontakt z lekcjami, które wybraliśmy, a które miały zbudować kolejny schodek rozwoju naszej uwarunkowanej świadomości.
Choroba, tragiczne okoliczności, śmierć najbliższych, mają na celu wydobycie z naszej wewnętrznej istoty, darów Ducha: Miłości, która uzdrawia wszystkie rany, mądrości, która umożliwia podejmowanie najtrafniejszych decyzji, odwagi, by nie utknąć w żalu i ruszyć w dalszą podróż, spokoju — który umożliwia uzyskanie informacji, a tym samym sprzyja samorealizacji.
Odrzucenie jakiegokolwiek aspektu siebie to wyraz braku akceptacji, a akceptacja to baza rozwoju Miłości własnej.
Nie pozbywaj się swoich lekcji przez etykietowanie rzeczywistości słowami: iluzja, fałszywa tożsamość, matrix.
To konsekwencja wyborów i doświadczeń, które podjęliśmy w przeszłości.
Nie uciekajmy w niepamięć, która odcina nas od lekcji, które mają na celu harmonijny wzrost wibracji w każdym aspekcie naszej wielowymiarowej istoty.
Zaakceptujmy je.
Bez osądzania siebie i innych, ale ze zrozumieniem, które owocuje poszerzeniem świadomości.
Wykorzystajmy świadomie wiedzę o poziomie własnego urzeczywistnienia do dalszego wzrostu.
I ruszajmy z szacunkiem do siebie, do wszystkiego, co przetrwaliśmy, a szczególnie do wydarzeń i sytuacji, które zraniły nas dotkliwie.
Nie przykrywajmy naszych blizn.
One są źródłem wiedzy o naszych trudnościach i zmaganiach.
Nie lekceważmy mądrości, która umożliwiła nam przetrwanie, często piekła.
Zapamiętajmy tych, którzy wówczas, w trudnej godzinie życia, podali nam pomocną dłoń.
To najcenniejsze diamenty, które zaoferował nam Bóg w chwilach zwątpienia, bólu i rozpaczy.
Doceniajmy tak ich, jak i Źródło, które postawiło nam prawdziwych przyjaciół na naszej drodze.
Ale przede wszystkim…
Odkryjmy za wszystkimi doświadczeniami Miłość, największy dar w naszym sercu.
To ona, cicha i nienachalna, bez presji, dawała nam nadzieję, umacniała wiarę, umożliwiała przetrwanie i jednocześnie wytrwanie w samorealizacji, w warunkach dalekich od komfortu, bez choć kogokolwiek, kto podałby nam pomocną dłoń.
Jeśli odrzucamy naszą bolesną podróż, czy naprawdę wiemy, czym jest Miłość?

***

Nie lekceważmy siebie i własnej drogi rozwoju. Nie przedkładajmy innych – ich mądrości i wiedzy, ponad nasze osobiste doświadczenie.
Inni (do pewnego momentu tak postrzegamy inne istoty), reprezentują jedną z wielu dróg urzeczywistnienia Oceanu Ducha.
Realizują, podobnie jak my, potencjał, do którego jako uwarunkowane Dusze, posiadają dostęp (o ile tworzą swój świat z odczucia siebie, a nie zaprogramowane umysłu).
Wiedza, którą odkryli i dzielą się z nami, jest na pewno darem służącym im – ich własnemu wzrostowi w ewolucyjnej podróży, ale dla nas może co najwyżej może być cenną inspiracją do własnych poszukiwań, a nie ideą do urzeczywistnienia.

***

Odczucie siebie czy wyobrażenie o sobie?
Co jest źródłem Twych wyborów?

Czy dostrzegasz różnicę pomiędzy odczuciem siebie i uczuciem?
Odczucie — Jestem, to rzeczywistość, która Jest.
Uczucie to bogactwo ciała emocjonalnego, służące pogłębieniu wiedzy o sobie.
Zmienia się wraz z wyborami i doświadczeniami.

***

Nie zapominajmy nigdy o tym, co ukształtowało istotę, którą jesteśmy.
Tu i teraz.
To wyraz szacunku do siebie, własnej drogi rozwoju.
Twórzmy swój świat z odczucia „Jestem” i pomnażajmy wiedzę o zasobach potencjału Ducha odkrywanych dzięki kreacji.
Wzrastajmy w wibrację i poszerzajmy ogląd rzeczywistości.

***

Spójrz, w jaki sposób realizujesz swoje relacje, a znajdziesz odpowiedź na temat poziomu rozwoju Twojej świadomości.

Pozdrawiam
Teresa Maria Zalewska