Księga Życia jest otwartą przestrzenią radosnego, satysfakcjonującego tworzenia, jednak dla wielu ludzi wydaje się to być utopią.
Lata 90-te XX wieku przyniosły wiele inspiracji dotyczących zlokalizowania i uzdrawiania problemów, które jak sądzono, stanowią bazę dla rozwoju niepomyślnych zdarzeń w doczesnym funkcjonowaniu.
Rozwój wiedzy dotyczącej Powszechnego Pola Energetycznego i umiejętność obserwowania informacji tamże zdeponowanych, poszerzyły ogląd Rzeczywistości niedostępny dla świata postrzeganego z perspektywy fizycznych zmysłów.
Odkrywanie nowych, nieznanych dla postrzegania zmysłowego przestrzeni, przyniosło wiele elementów nowej wiedzy, i co z tym się wiąże, nowe spojrzenie na proces uzdrawiania siebie.
Najistotniejszym elementem tego procesu jest właściwy, nacechowany troską i ciepłem serca stosunek człowieka do siebie. Tylko wtedy znajdzie w sobie moc do kontynuowania tej niezwykłej podróży, która rozpoczęta w imię uzdrowienia, wiedzie przez odkrywanie tajemnic Wielkiej Księgi Życia i poszerzanie pola bardziej swobodnej samorealizacji.
W starożytnych Chinach budowano interesujące piramidy. Były to piramidy schodkowe, podobnie jak w Ameryce Środkowej z tą różnicą, że zwierciadlanym odbiciem struktury nad powierzchnią ziemi była identyczna skierowana w głąb.
Poza wieloma praktycznymi funkcjami piramidy te, połączone podstawami prezentowały drogę rozwoju świadomości.
Piramida w głąb ziemi, reprezentowała poziomy wewnętrznej Ciszy wraz z zapisem informacji (wiedzy uzyskiwanej poprzez wizje w medytacyjnym stanie umysłu), które miały stanowić bazę dla świadomego tworzenia osobowości. Kolejne stopnie nadziemnej piramidy obrazowały transformację osobowości.
Platforma ostatniego schodka w głębi ziemi, symbolizowała jedność ze wszystkim co JEST w doświadczeniu, a jej zwierciadlane nadziemne odbicie - pełną integrację z Energią Światła.
Rozwój świadomości jest integralnie związany z niszczeniem i tworzeniem. W kulturze starożytnych Indii reprezentują go Energia Stwórcza - Vishnu i Energia Niszczenia - Shiva.
Destrukcja jest bolesnym procesem, jeśli nie rozumiemy jej zasadności i uparcie trzymamy się wdrukowanych do podświadomości programów i tzw. "obowiązującego" modelu życia.
Rzeczywistość uzgodniona winna być traktowana jako ekran, który odzwierciedla jedynie tendencje wewnętrzne jednostki lub społeczeństwa oraz pole tworzenia, niezbędne dla wyrażenia tego, za kogo uważamy się na danym etapie rozwoju. Bez przestrzeni tworzenia (Rzeczywistości uzgodnionej), nie możemy siebie doświadczyć i - jeśli mamy taką potrzebę - transformować, zgodnie z przyjętym przez nas samych kierunkiem rozwoju.
Pozdrawiam
Teresa Maria Zalewska