Poziom rozwoju świadomości decyduje o sposobie manifestacji. Tym, co warunkuje sposób w jaki wyraża się człowiek, to jego cechy osobowości. Osobowość to rama dla Światła Duszy. Pojęcie rozwój, dotyczy świadomego lub nieświadomego rozwoju osobowości. Świadomy swej duchowej natury człowiek wybiera do kreacji inspiracje, które poszerzają spektrum szlachetnych cech. To szlachetne cechy osobowości decydują o tym, jak widzimy świat i w jaki sposób doświadczamy siebie. Dusza to jedynie potencjał, zbiór informacji. Dusza nie czyni nic.
***
Dusza nie czyni nic, bowiem Dusza, to Boskie Światło w człowieku. Uwarunkowana Dusza korzysta z tego potencjału, by tworzyć własną rzeczywistość, jako wtórna tożsamość, czyli ludzka osobowość. Na tym polega eksperyment, którym jest samopoznanie poprzez doświadczenie.
***
Naszą tożsamością pierwotną jest Dusza. Wtórna tożsamość Duszy, to narzędzie dzięki któremu Dusza może przejawiać się w świecie sił materialnej natury.
***
Cel ziemskiej podróży określa Dusza. Jest nim zazwyczaj chęć doświadczenia siebie w wybranym aspekcie samej siebie. Miłość, mądrość, sprawiedliwość, uczciwość, odwaga w samorealizacji. Sposób wydobycia z siebie tych wartości określa człowiek.
***
Dusza w uwarunkowanym świecie ujawnia swój potencjał przez ramy osobowości. Im bardziej szlachetna osobowość tym większa świetlistość Duszy.
***
Ramy osobowości tworzysz sam. To szlachetne cnoty: mądrość, humanitaryzm, empatia, sprawiedliwość, odwaga, wstrzemięźliwość, piękno, harmonia, jedność itd. Na tym polega rola człowieka w podążaniu do jedności ze Światłem.
To, jakie cnoty ukształtowałeś widać, słychać i czuć, bowiem relacje najpełniej je uwypuklają.
***
To w jaki sposób komunikujesz się z samym sobą lub ze światem warunkują cechy, które zostały ukształtowane w procesie ewolucyjnego rozwoju. Stanowią one odkrytą wiedzę potencjału Duszy. Dusza nie czyni nic. Jest.
***
Dusza nie czyni nic. Tak twierdzili wielcy mędrcy. To guny natury materialnej są czynne. Dusza jest źródłem inspiracji, czystym Światłem zawierającym obrazy. Najwspanialsze wizje uzyskuje człowiek, którego serce śpiewa Miłością.
***
Z mojej perspektywy Dusza, to potencjał, wiedza, energia, z której korzysta uwarunkowany poprzez siły materialnej natury, człowiek. Im więcej Miłości w jego myślach, słowach i działaniu, tym wyższy poziom jego wibracji. Kiedy podróż się kończy, aura tęczowa staje się złotym Światłem, a ciało fizyczne rozpada się na Światło w ślad za aurą.
***
Światło jest w każdym człowieku. Złota aura - świetlistość, to emanacja Światła, które nie napotyka niskich wibracji w aurze.
***
Dusza powraca do domu w procesie zwanym rozwojem świadomości. Kiedy uwalnia się spod wpływu sił materialnej natury, integruje ze Światłem, wówczas powraca świadomie do Boga.
***
Koniec procesu wzrastania Duszy finalizuje we wniebowstąpieniu. Całość istoty rozpuszcza się w Świetle i opuszcza ten wymiar.
***
Powrót Duszy do Światła kończy lekcje w wymiarze 3D. Uwalnia Duszę spod wpływu sił materialnej natury.
***
Koniec podróży uwarunkowanej Duszy to pełna integracja ze Światłem, a równocześnie początek podróży do Jedności z Nicością.
***
Pełnia jedności z Duszą, to stanie się Światłem. Jedność z Bogiem oznacza stanie się Nicością, Pustką.
***
Bóg Jest Nicością, Stwórcą Światła, a tym samym Stwórcą Dusz.
Pozdrawiam
Teresa Maria Zalewska