Jakże często w mej ziemskiej podróży słyszałam stwierdzenie: Miłość jest niepraktyczna. Może być dodatkiem do... sukcesu zawodowego, rozwoju osobistego, pieniędzy i tak dalej. Myślę, ze ludzie często mylą pojęcia. Zauroczenie, zachwyt, potrzeba seksualna, euforia czy ekstaza, to jedne z wielu atrybutów Miłości, ale realna Miłość, to potężna Energia stwórcza, która uruchamia wszelkie tworzenie.

Dotarcie do jej mocy we własnym sercu, zanurzenie się w jej nieskończonym, nieograniczonym potencjale i czerpanie inspiracji z jego odczucia, to odkrywcza podróż ze spokojem i radością w sercu, która umożliwia poznawanie swej własnej istoty w wielowymiarowej rzeczywistości i doświadczenie zgodne z wyborem realizującym naszą potrzebę.

Miłość jest jak źródło, które wciąż odkrywa przed nami swoje nowe oblicze. Nuda, którą wielu poznanych przeze mnie ludzi usiłuje zminimalizować poprzez konsumpcję, nie istnieje w życiu człowieka zintegrowanego z Energią Miłości serca własnego.

Przebłyskiem integracji z Energią Miłości jest działanie określane jako twórcza pasja.

Drzewo poznajemy po owocach, a wielkość człowieka po czynach.

Popatrz na swoje wybory, na relacje i sposób w jaki traktujesz innych. Ujrzysz swe realnie ukształtowane cechy, które stanowią bazę do tworzenia i doświadczania rzeczywistości. Masz wówczas szansę dostrzec źródło Twojego niespełnienia.

Jeśli doświadczasz swej Prawdziwej Natury, dystans w stosunkach z innymi zanika. Dystans, wyniosłość są wyrazem niewiedzy o swej pierwotnej tożsamości.

Prawdą jest duchowa natura wszystkiego. Z niej pochodzimy wszyscy bez względu na poziom rozwoju.

Otwartość, serdeczność, ciepło w relacjach, to wyraz Miłości Uniwersalnej. Dystans, to wyraz głęboko ukrytego lęku lub żądzy bycia ponad innymi.

Jeśli dotarłeś w swej ziemskiej podróży do Miłości w odczuciu, wyrażasz ją w każdym przejawie życia. Otulasz Miłością każdy aspekt własnej rzeczywistości, wspierasz, pielęgnujesz i doglądasz ludzi, z którymi tworzysz, bo odczuwasz jedność.

Akceptacja i szacunek dla każdej formy życia wynikają z wiedzy o jedności. Nie oznacza to tolerancji wobec przemocy czy obojętności wobec bólu i cierpienia. Brak reakcji dla agresora eskaluje jego agresywne zachowanie, a obojętność wobec cierpiących, ujawnia brak dostępu do miłości we własnym sercu.

Agresja w odpowiedzi na agresywne zachowanie świadczy o nieumiejętności zarządzania emocjonalnym poziomem życia. Jest również nieskutecznym sposobem na pozytywne rozwiązanie naszych problemów.

Wszyscy jesteśmy iskierkami z tego samego ogniska. Wszyscy jesteśmy nośnikami Energii Źródła, ale czy wszyscy potrafimy wyrażać jego potencjał, wzniecić ogień?

Kiedy wyrażasz potencjał Źródła?

Potencjał, to jedynie możliwość. Aby doświadczyć własnego potencjału potrzebne jest działanie.

Potencjał Źródła, to czysta Świadomość z której rodzi się: Boska Miłość, Piękno i Mądrość. Podobnie jak w świecie barw, białe światło jest źródłem trzech podstawowych kolorów, które dają początek innym barwom pośrednim.
Czy i w jakim stopniu wyrażamy potencjał Źródła, zależy od naszego rozumienia siebie i świata, który współtworzymy i którego doświadczamy.

Potencjał nie wyrażony jest jak iskierka, która z wielkim impetem wyrzucona z ogniska, gaśnie.

Dla wzniecenia ognia potrzeba odpowiednich warunków zewnętrznych i sprzyjającej aury.

Sprzyjające okoliczności do wyrażenia własnego potencjału zależą od poziomu rozwoju świadomości istot, z którymi współtworzymy. Niezmiernie trudno wyrazić potencjał źródła, kiedy istoty w swoim rozumieniu i tworzeniu rzeczywistości kierują się Zasadą Odrębności. Wówczas życiowe doświadczenie jest zdominowane przez rywalizację i kształtuje cechy charakteru, które mają na celu przetrwanie, a nie precyzję i piękno samo wyrażenia swego potencjału, w którym zawiera się Prawda o nas.

Wielu poznanych przeze mnie ludzi pragnie doświadczyć bajkowego życia, życia w komforcie uczuciowym, zawodowym i finansowym. Ich tęsknota wyraża się, choćby na FB poprzez wystawianie bajkowych zdjęć, pięknych krajobrazów czy mądrości wyrażanej poprzez słowa, swoje, bądź uznanych autorytetów.

Często istoty te wkładają wiele pracy dla realizacji własnych marzeń, ale po pewnym czasie, zniechęcone, rozczarowane rezultatami odbiegającymi od wyobrażeń, rezygnują.

Są również i tacy, którzy rezygnując z własnych marzeń, "uciekają" od rzeczywistych wyzwań życiowych w świat odległy od ich pragnień, ale z ich punktu widzenia osiągalny w realizacji i lukratywny z perspektywy społecznego uznania. Nie biorą pod uwagę oczywistego faktu, że ich własny, realny rozwój, zawsze wiąże się z wykonywaniem czynności (lub brakiem działania), jeśli dana istota w sposób naturalny, cieszy się z własnego wyboru.

Dlaczego rezygnujemy z tworzenia życia na którym nam zależy?
Dlaczego poddajemy się negatywnym opiniom bądź osądowi innych?
Dlaczego nie ufamy sobie, swojemu sercu?

Każda ludzka istota, to cząstka Absolutu, Źródła wszystkiego, co JEST. Skąd płynie zwątpienie, skąd pomysł, że to właśnie my zostaliśmy pozbawieni tej cząstki potencjału, dzięki któremu możemy stworzyć, to czego pragniemy?