Wiara, to początek wiedzy.
Ślepa wiara, to ścieżka donikąd.

Jeśli przyjmiemy, że jesteśmy świadomością w toku własnego rozwoju, możemy uniknąć wielu problemów zarówno natury psychicznej, jak i fizycznej, nie wspominając o duchowej naturze człowieka.

Wówczas to, co nazywamy błędem, ujrzymy w nowym świetle, świetle zdobywania okruchów wiedzy płynącej z doświadczenia.

Natomiast my zaczynamy powoli postrzegać swoją drogę w kategorii poznawczej, gdzie informacje płynące z emocjonalnego poziomu życia, stanowią z jednej strony ogromną siłę napędową dla kreacji, z drugiej system ostrzegania informujący nas o niebezpieczeństwie kontynuowania podróży w wybranych parametrach doświadczenia.

Ignorowanie informacji pochodzącej z naszej własnej istoty, prowadzi do poczucia zagubienia, problemów natury osobistej, społecznej, nie wspominając o zdrowiu.

Wielu ludzi, z którymi miałam przyjemność pracować na zajęciach warsztatowych, z nieufnością bądź dalekim dystansem przyjmowało wiedzę dotyczącą rozwoju w oparciu o własne Serca, w oparciu o Miłość.
Niektórzy, rekrutujący się z elit intelektualnych uważali wręcz, że rozmowy dotyczące Miłości są niestosowne w towarzystwie. Identyfikowali potężną Energię Stwórczą, której zawdzięczają swoje istnienie, z obrazkami rodem z opery mydlanej. Smutny jest brak wiedzy, jeszcze bardziej przykre, zwłaszcza dla istot ukierunkowanych na rozwój intelektualny, konsekwencje ich własnej ignorancji.

Bazą i podstawą wszelkich form życia jest Energia Miłości. Skrępowanie w obliczu wiedzy dotyczącej tej cudownej Energii Stwórczej, której jesteśmy fragmentarycznymi cząstkami, powinno uzmysłowić jak bardzo jesteśmy zaprogramowani, jak łatwo nami manipulować i prowadzić w kierunku samozniszczenia.

Odrzucić Miłość, oznacza odrzucić Siebie, swą pierwotną Naturę, Energię, dzięki której żyjemy i tworzymy.