Spostrzegaj, nie potępiaj, nie oceniaj i nie osądzaj.
Nie bądź jednak ślepy, bo niczego nie zobaczysz, nie dotkniesz i nie wyeliminujesz, nakładając wciąż na stare rany pierzynkę pustych, choć wzniosłych słów.
Rozwój człowieka zaczyna się od akceptacji tego, co jest, ale nie ma nic wspólnego ze stagnacją w chwilowym samozadowoleniu, uzyskanym przez programowanie siebie na wyobrażone lepsze doświadczenia czy stan świadomości.
Powtarzając bez refleksji piękne słowa, niekorespondujące z odczuciem siebie, wydłużamy proces uzdrawiania starych ran.

Bądź sobą.
Światło wydobywa, czy też ujawnia wszystko, co zostało zakryte, od czego uciekliśmy, do konfrontacji z czymś, do czego nie byliśmy przygotowani.
Zaakceptuj to. Nie przykrywaj kołdrą sztucznego uśmiechu, ale szukaj możliwości podniesienia wibracji i uwolnienia bólu – bazy wszelkich niedomagań.