Dobre czy "złe" decyzje mają tylko jeden cel: samopoznanie.

Nasza dualna ocena (dobro-zło), wynika z możliwości (bądź braku możliwości) zaspokojenia potrzeb.

Doświadczenie ma wartość edukacyjną jedynie wtedy, gdy prowadzimy samoobserwację, a wnioski, wykorzystujemy do zmiany wyboru.

Duch jest Jeden, a istot (perspektyw postrzegania) wielość. Tylko świat ograniczonego, zmysłowego postrzegania dzieli Jedność.

Ażeby wyjść ze świata podziałów (postrzegania zmysłowego) trzeba zaliczyć lekcje podnoszące poziom wibracji.

Ludzie często skupiają uwagę na niespokojnych zmysłach i wciąż wpadają w tę samą pułapkę - stagnują w postrzeganiu i doświadczaniu.

To wszystko labirynt, który trudno opuścić, jeśli człowiek nie zrozumie potrzeby uruchomienia nowego poziomu siebie w samorealizacji - uczuć.

Miłość własna - szacunek do siebie, troska o stałe podnoszenie wibracji poprzez najwyższy dostępny wybór, wnioskowanie i zmiana, rozwijają.

Czym różni się wybór wynikający z egoistycznego samouwielbienia od najwyższego dla siebie wyboru, kochającego człowieka?

Najwyższy na dany moment wybór, który podnosi poziom wibracji, zawsze wiąże się z realną, a nie wyobrażoną potrzebą człowieka.

Teoretyzowanie o Miłości kończy się wtedy, kiedy zaczynamy ją odczuwać.

Nie spotkałam na świecie istoty, która kochając, nie pragnęłaby wzajemności.

Kochaj, ale nie baw się uczuciami innych.

Zanim człowiek dorośnie do poziomu uczuć towarzyszących Miłości Uniwersalnej, mija wiele wcieleń.

Wówczas nie angażuje się w jakiekolwiek związki uczuciowe z innymi istotami. Wystarcza mu to, co czuje we własnym sercu.

Jeśli Twoją potrzebą jest związek uczuciowy, jesteś na drodze rozwoju własnego serca. Rozwijaj je, nie raniąc innych.

Miłość nie krzywdzi.

Każde doświadczenie obarczone jest ryzykiem błędu. Rzecz nie w tym, by unikać doświadczeń, ale raczej wnioskować i zmieniać kierunek wyborów.

Z tego, co widzę, najskuteczniejszym nauczycielem dla ludzi jest nie samo doświadczenie, ale ból, którego sami doświadczają. Większość identyfikuje ten ból z działaniami innych istot, ponieważ nie potrafi zidentyfikować swojego udziału w jego stworzeniu.

Umysł może być najlepszym przyjacielem człowieka, lub największym wrogiem.

Wszelka zmiana zewnętrznego krajobrazu życia zależy od wewnętrznej gotowości do transformacji własnych przekonań.

Sposób przejawiania się określa Twoje cechy, które ukształtowałeś, talenty, które odkryłeś, czy aspekty Twej istoty wymagające uzdrowienia.

Relacje pomagają Ci odkrywać siebie i określać wciąż na nowo.

Z mojej perspektywy, wszelkie relacje mają sens, jeśli przyczyniają się do rozwoju na wielu płaszczyznach wszystkich uczestników relacji.

Zainteresowanie realizacją jedynie własnych wyobrażonych czy realnych potrzeb, nie jest dostateczną bazą dla budowania harmonijnej relacji.

W języku serca oznacza to, że potrzeby innych uczestników relacji interesują Ciebie w takim stopniu, jak realizacja Twoich własnych.

Wszelkie uzależnienia, wynikają z braku łączności z Energią Źródła.

Często obserwuję postawy hedonistyczne wśród młodych ludzi. Problem w tym, że przyjemności szybko mijają i pojawia się znużenie. Wówczas rzucają się w sieć flirtów, pracoholizm, bezproduktywne kontakty lub pomnażanie majątku. "Kręci" ich stan ekscytacji. Po ekscytacji pojawia się dół, znużenie, nuda i... poszukiwanie kolejnych artefaktów niosących namiastkę narkotyku - euforii. Finał jest zawsze ten sam, depresja i brak rozumienia.

Proszę, dziękuję, przepraszam. Trzy magiczne słowa, które oceniają realny poziom Twojej integracji z Duszą, Twojego doświadczenia i rozumienia siebie, i rzeczywistości. Im częściej ich używasz z odczucia, tym bliżej swej Energii Duszy jesteś.