Zasada odrębności, która jest bazą do budowania modelu funkcjonowania społeczności ziemskiej, niesie w praktyce wiele problemów osobistych i społecznych.

Pozbawiona rzeczywistych korzeni (jedności ze wszystkim, co Jest) istota ludzka, usilnie poszukuje poczucia bezpieczeństwa z pozycji osobowości. Ale czym osobowość jest z perspektywy Ducha? Z perspektywy naszej Prawdziwej Tożsamości, osobowość jest narzędziem zbudowanym z marzeń i pragnień Ducha, dzięki któremu Duch poznaje Siebie. Zatem odrębność, to iluzja.

Zatem:
Czy budując poczucie bezpieczeństwa na iluzji, możemy faktycznie odczuwać komfort życia bez lęku?

Z mojej perspektywy przyjęcie zasady odrębności jako bazy dla ziemskiego modelu życia społecznego, wiąże się z licznymi problemami prowadzącymi do eskalacji bólu, cierpienia, alienacji i bardzo niekorzystnych zjawisk społecznych, takich jak uzależnienia.

Szczególną formą uzależnienia bazującą na poczuciu odrębności jest identyfikacja osobistego sukcesu z akceptacją innych. Dotyka ona istot posiadających niską samoocenę bazującą na rzekomym deficycie w zakresie przyjętych społecznie - tak zwanych norm w zakresie bardzo różnych aspektów rzeczywistości.

Rzekomy deficyt rozwoju danej istoty - istoty identyfikującej się na bazie zasady odrębności z własną osobowością jako swoją Prawdziwą Tożsamością, to pole do manipulowania nią, to preludium do rozwoju wszelkich niebezpiecznych dla niej rodzajów uzależnienia.

Co łączy dwa pojęcia: przyjaźń i ogród?
Ażeby wzrastały i cieszyły serce i oko, należy je pielęgnować!

Jeśli wpuszczasz przyjaciela do swego ogrodu i pozwalasz mu aranżować w nim swoje poczucie piękna i wiedzę, a potem niszczysz jego pracę bez uwzględnienia uczuć i potrzeb tego człowieka - czym jest takie traktowanie?
Gdzie szacunek dla innej istoty...?
Gdzie dbałość o jej uczucia...?
Czy w taki sposób traktując drugiego człowieka zyskujesz, czy tracisz oddanego przyjaciela?

Każda istota, każda forma życia to przejaw Boskiego Absolutu.
Czy jesteś tego świadom?

Świadoma istota wspiera każdy przejaw życia.

Choć każdy człowiek jest centrum świata, który tworzy, prawdziwie świadoma istota nie traktuje siebie z wyższością, bowiem z poziomu doświadczenia jedności ze wszystkim, co JEST, to absurdalne zachowanie.
Jej serce wypełnia wdzięczność, którą wyraża i obdarowuje wszystko to, co wspiera i służy jej rozwojowi.

Podobnie jak każdy człowiek kroczący po tej Ziemi doświadczałam wielu stanów emocjonalnych. Od głębokiego smutku do lekkości bijącego Miłością serca.
Dostrzegłam, jak z jednej strony niewiele potrzeba człowiekowi, by czuł głęboki spokój i zadowolenie, z drugiej, jak bardzo "wyprano" jego mózg i zaszczepiono sztuczne potrzeby: żądzę wielkości, pieniędzy i splendorów.

Klucze do odczuwania Miłości serca własnego:

1. Współczucie.
2. Miłosierdzie.
3. Wszięczność.

Wielu poznanych przeze mnie ludzi zastanawiało się w jaki sposób otworzyć serce, jak dotrzeć do odczuwania Miłości.

Zakochanie może inicjować otwarcie serca na Miłość, jest atrakcyjnym i pożądanym elementem inicjacji układu, ale czy jest Miłością?

Miłość jest Energią, która JEST, zakochanie jest ulotnym stanem świadomości.

Identyfikacja zakochania z Miłością niesie wiele nieporozumień i emocjonalnych zawirowań. Ten ulotny stan może jednak inicjować integrację z Energią Miłości, stąd jest niezwykle cennym "narzędziem" poznawczym.

Współczucie, to prawdziwa perła otwierająca serce na przepływ Energii Miłości pod warunkiem, iż "trenujemy" ten szczególny stan dostatecznie długo. Współczujące słowa niekoniecznie wyrażają stan świadomości istoty, która je werbalnie demonstruje. Otwartość na sytuacje, w ramach których poprzez nasze działanie wspieramy inne formy życia, poszerza kanał przepływu Energii Miłości, którą po różnie długim czasie takiej praktyki zaczynamy odczuwać.

Życie partnerskie WRI (wysoko rozwiniętych istot) nie zawiera bólu, cierpienia i przemocy. Ponieważ bazą dla ich kreacji są dwie zasady:

1. Jedności ze wszystkim, co JEST.
2. Łączności wszystkich i wszystkiego.

Rozumieją, że to, co czynią innym, czynią sobie samym. ZDAJĄ SOBIE SPRAWĘ, że istoty cierpiące w związku z mało szlachetnym postępowaniem któregokolwiek uczestnika zbiorowości, emanują energią bólu i cierpienia, a to dotyka CAŁĄ SPOŁECZNOŚĆ. Ich odpowiedzialność za wszystkie aspekty Rzeczywistości Uzgodnionej, wynika z zaliczonych na niższych poziomach rozwoju świadomości lekcji dotyczących ciała emocjonalnego. Ukształtowane poprzez liczne doświadczenia cechy wewnętrznie skutecznie eliminują kreację z cierpieniem w tle.

Odpowiedzialność za siebie również wiąże się z poziomem rozwoju świadomości. Świadoma siebie istota nie zadaje sobie bólu i cierpienia, nie uzależnia swego istnienia od kogokolwiek, bądź czegokolwiek wiedząc, że to kim jest w swej Pierwotnej Naturze pozwoli jej stworzyć to, czego naprawdę potrzebuje.