Wymiar emocjonalny człowieka, to pole działania dla istot, które świadomie transformują jego energię, aż do momentu, kiedy ŚWIATŁO emanuje przez ten wymiar naturalnie. Wielu ludzi usiłuje tłumić emocje, racjonalizować, uciekać od swoich uczuć na wielość sposobów. To ograniczone w skuteczności mechanizmy obronne, które na moment chronią przed dezintegracją osobowości. Prawdziwym wyzwaniem jest świadomy rozwój tego wymiaru człowieka, który jest skutecznie pomijany przez edukację ogólnoświatową. Skutkiem pomijania rozwoju emocjonalnego wymiaru człowieka jest narastający niskowibracyjny lęk.

***

Jeśli w Polu Energii Człowieka są niskie wibracje - blokady, Światło nie może płynąć swobodnie. Wgląd w swoje emocje, umysł czy ciało fizyczne umożliwia identyfikację i uwolnienie blokad.

Gdyby modlitwy i dekrety -  powtarzanie ich, podnosiło wibrację, czemu służyłoby działanie?
Czym byłoby ludzkie doświadczenie?
Wielu ludzi z głębi serca modli się na całym świecie,  ale dopóki człowiek nie zamieni słów na pełne Miłości czyny, nie będzie zmiany dostrzegalnej w rzeczywistości zewnętrznej, która jest miernikiem naszej transformacji  odczuwalnej również indywidualnie.
Myśl, słowo i czyn, to narzędzia do tworzenia swego świata. To również baza do transformacji swych przekonań stanowiących bazę wyborów.
Rozwój, to zmiana.

Zastanów się, kogo odrzucasz zamykając oczy na potrzebę i ból cierpiącego człowieka?
Duch jest Jeden.
Co urzeczywistniasz zamykając oczy na brzydotę wojny i na niezbyt przyjemne jej obrazy?
Miłość...?
Czy można wzrosnąć w moc Miłości bez codziennego jej wyrażania?
Co jest Twoją miarą człowieczeństwa?
Czy można rozwijać świadomość poprzez odrzucenie kogokolwiek?

Być.
To jest wyzwanie.
Zobaczyć myśl, jako narzędzie twórcze.
Doświadczyć emocji i je potraktować, jako narzędzie poznawcze.
Postrzegać działanie, jako sposobność doświadczenia niematerialnego Ducha.
Smakować, celebrować, dotykać, słyszeć, odczuwać.
To cel wyzwania.

Byliśmy, Jesteśmy i Będziemy Światłem Boskiej Świadomości.
Życie tu i teraz wynika ze zrozumienia, że nikt i nigdy nie będzie kimś większym, niż Jest, ani kimś mniejszym.
To, co się zmienia wraz z rozwojem,  to wiedza o potencjale Ducha, a wraz z nią, sposób postrzegania siebie i tworzenia swych doświadczeń.
Szczęście nie jest uwarunkowane, ani  odniesieniem sukcesu w świecie tworzonym poprzez myśli, słowa i czyny, ani realizacją marzeń.
Szczęściem z perspektywy człowieka utożsamiającego się z Duchem  jest sam fakt istnienia i możliwości twórcze. Aby jednakże zmienić perspektywę z identyfikacji własnej tożsamości jako odrębnego bytu na tożsamość duchową,  potrzebny jest wzrost świadomości. Warunkuje go otwartość na praktyczne wykorzystanie nowej wiedzy i wzrost wibracji dzięki samorealizacji. Miłość jest niezbędnym warunkiem rozwoju.