Czy naprawdę rozumiemy motywy wyboru innych ludzi? Każdy z nas widzi ten sam świat inaczej. Filtr postrzegania każdego człowieka zbudowany jest z wypracowanych cech wewnętrznych i przekonań. Jest niepowielalny. Jaki sens zatem ma ocena czy osądzenie czynów innego człowieka z perspektywy naszego indywidualnego uwarunkowania?

Wiedza, to początek procesu, dzięki któremu rozwija się nasza świadomość. Rozwój wewnętrzny, który jest następstwem wykorzystania wiedzy w działaniu, ma miejsce, kiedy jego siłą napędową jest Miłość.

Sztukę tworzenia poznajemy... tworząc.

Miłość, to najpotężniejsza Energia stwórcza. Tylko w odczuciu i działaniu doświadczysz jej mocy w sobie, jak i skutków jej wykorzystania, w kreacji. O dostępie do tej Energii decydują nie słowa, ale kochające czyny. Bez czynu, słowo jest puste.

Nikt nie poznał tajemnic sztuki kulinarnej i nie został w niej ekspertem, pałaszując z apetytem smaczny posiłek. Podobnie rzecz się ma ze sztuką tworzenia harmonijnego doświadczenia życiowego, sprzyjającego poszerzaniu okna postrzegania i doświadczania Jedynej Rzeczywistości, a więc realnemu rozwojowi świadomości.

Nie każdy musi być ekspertem, żeby smacznie zjeść, o ile dysponuje odpowiednimi środkami finansowymi. Mniej pomyślnie wygląda to z pozycji sztuki tworzenia doświadczeń życiowych gwarantujących realny rozwój świadomości. Wchłanianie nowych koncepcji bez ich zastosowania nie transformuje nas samych. Podobnie rzecz ma się z medytacją czy technikami pracy z energią.

Rozwój świadomości, to proces poszerzania okna rzeczywistości w ramach codziennego doświadczenia. Sposób podążania wybieramy sami. Warto wyposażyć się na tę szczególną podróż w konieczne dla harmonijnego podróżowania, akcesoria, by nie marnować czasu, który jest nam dany.

Różnica pomiędzy przyswajaniem wiedzy, a rozwojem świadomości polega na tym, że rozwój jest integralnie związany z wewnętrzną przemianą człowieka, zaś "konsumpcja" wiedzy, prowadzi do stagnacji. Rozwój, to droga do transformacji postrzegania i doświadczania siebie i rzeczywistości, zmiany nie tylko w wyobrażeniu, ale również w odczuciu.

Czy dostrzegasz różnicę pomiędzy celowym programowaniem podświadomości, a realizacją siebie z odczucia Miłości?
To dwie różne drogi rozwoju. Konsekwencje wyboru są bardzo odległe od siebie. Pierwszy prowadzi do stagnacji w świecie labiryntów, które sami stworzyliśmy, drugi otwiera drogę do poznania Jedynej Rzeczywistości na wyższym poziomie urzeczywistnienia.

Jeśli źródłem inspiracji są wizje lub wyobrażenia pojawiające się w harmonii z odczuciem Miłości, kreacja zawsze wiąże się z uzdrawianiem siebie, jeśli tego potrzebujemy, albo z szybkim wzrostem poziomu świadomości, co oznacza zmianę postrzegania Jedynej Rzeczywistości i sposobu doświadczania siebie.

Jeśli źródłem inspiracji są wyobrażenia, których źródłem jest spekulatywny umysł, kreacja przynosi nowe doświadczenia, ale nie odczuwamy satysfakcji i poczucia spełnienia. Pomimo działania, stagnujemy. Nierzadko upatrujemy przyczyny w  podejmowanych decyzjach, często obwiniamy innych, nie rozumiejąc, że to my potrzebujemy wznieść się energetycznie, by zobaczyć na wyższym poziomie jedynej rzeczywistości, nowe możliwości twórcze i uzyskać odczucie spełnienia w ramach podjętych wyborów. Na obecnym poziomie rozwoju, energią umożliwiającą ten ruch wzwyż jest Miłość.

Niektórzy ludzie czerpią zadowolenie z bólu, który zadają innym. Nie rozumieją, że to objawy choroby ich umysłu. Patologia, której finał łatwo przewidzieć.

Zasada Odrębności, na bazie której budujemy swój świat, jest następstwem postrzegania siebie i innych w wąskim spektrum wyznaczonym przez zmysły. Aby dokonała się zmiana sposobu widzenia jedynej rzeczywistości, potrzebujemy wzrosnąć, poszerzyć okno postrzegania poprzez rozwój. Jeśli bazę do rozwoju stanowi Miłość, nasza osobista podróż prowadzi do poszerzenia postrzegania i wzrostu poziomu wibracji. To otwiera nas na inne widzenie siebie i świata, który współtworzymy z innymi. Dopiero wówczas wątpliwe zabawy w niszczenie marzeń innych, widzimy we właściwej perspektywie (jako zachowanie prowadzące do autodestrukcji). Warto rozwój uczynić zyskiem, aby wyeliminować autodestrukcję z własnego urzeczywistnienia.