Artykuły

Bhagavad-gita: Natury boskie i demoniczne

. . Opublikowano w Bhagavad-Gita. Odsłony: 638

Najwyższa Osoba Boga rzekł:
Wolność od strachu, oczyszczenie życia, kultywowanie wiedzy duchowej, dobroczynność, samokontrola, spełnianie ofiar, studiowanie Ved, pokuty i prostota, łagodność i prawdomówność, wolność od złości, wyrzeczenie, spokój, niechęć do krytykowania, współczucie dla wszystkich żywych istot, wolność od żądzy, delikatność, skromność i mocna determinacja, wigor, zdolność przebaczania innym, hart ducha, czystość, wolność od zazdrości i pragnienia honorów – te transcendentalne cechy o synu Bharaty, przynależą ludziom pobożnym o boskiej naturze.

Wyniosłość, pycha, złość, zarozumiałość, opryskliwość i ignorancja – te cechy, o synu Prthy, właściwe są demonicznej naturze.

Cechy transcendentalne wiodą do wyzwolenia, podczas gdy demoniczne są przyczyną niewoli. Lecz ty, o synu Pandu, nie martw się, gdyż przyszedłeś na świat z boskimi cechami.

O synu Prthy, w świecie tym są dwa rodzaje istot. Jedne z nich nazywane są boskimi, drugie – demonicznymi. Wyjaśniłem ci już dokładnie cechy boskie, teraz posłuchaj ode Mnie o tych demonicznych.

Demony nigdy nie wiedzą, co należy, a czego nie należy. Nie cechuje ich ani czystość, ani właściwe zachowanie, ani prawdomówność.

Twierdzą, że świat jest nierzeczywisty, nie ma żadnych podstaw i nie kontroluje go żaden Bóg. Zrodził się z pragnienia seksualnego i nie ma żadnej przyczyny ponad chuć.

Będąc zwolennikami takich poglądów, osoby demoniczne zgubione dla siebie samych i wyzbyte wszelkiej inteligencji, angażują się w straszliwe, szkodliwe prace mające na celu zniszczenie świata.

Przyjąwszy schronienie nienasyconej żądzy, powodowane dumą i fałszywym prestiżem, a tym samym, pełne ułudy, takie demoniczne osoby na zawsze przypisane są nieczystym pracom i przyciągane przez to, co nietrwałe.

Wierzą, że zadowalanie zmysłów, aż do końca życia jest pierwszą potrzebą ludzkiej cywilizacji. Wskutek tego, nigdy nie ma końca ich niepokojom. Związani siecią setek i tysięcy pragnień, opanowani przez pożądanie i złość, gromadzą pieniądze nielegalnymi środkami, mając na celu zadowalanie zmysłów.

Osoba demoniczna myśli: "Tak wiele bogactw mam dzisiaj i zyskam jeszcze więcej, odpowiednio do moich planów. Tak wiele należy teraz do mnie i mój majątek ciągle się będzie powiększał w przyszłości. On był moim wrogiem, więc zabiłem go. Inni moi wrogowie również zostaną zabici. Ja jestem panem wszystkiego, ja jestem podmiotem radości, ja jestem doskonały, potężny i szczęśliwy. Jestem najbogatszy i otaczają mnie arystokratyczni krewni. Nikt nie jest tak potężny i szczęśliwy jak ja. Będę pełnił jakieś ofiary, rozdawał jałmużnę, i w ten sposób będę się weselił." W ten sposób osoby takie zwodzone są przez ignorancję.

Zadowoleni z siebie i zawsze zuchwali, omamieni bogactwem i fałszywą dumą. spełniają czasami tak zwane ofiary.

Zwiedzeni przez dumę i fałszywe ego, siłę pożądania i złości, demony stają się zazdrosne o Mnie, Najwyższą Osobę Boga, który przebywam w ich ciałach i ciałach innych i bliźnią przeciwko prawdziwej religii.

Takie zazdrosne i szkodliwe, najniższe spośród rodzaju ludzkiego osoby, pogrążają się coraz bardziej w oceanie egzystencji materialnej pomiędzy różnymi demonicznymi gatunkami życia i zmierzają w kierunku najpodlejszego typu egzystencji.

Trzy bramy wiodą do tego piekła, Arjuno, a są nimi: pożądanie, gniew i chciwość. Każdy rozsądny człowiek powinien uwolnić się od nich, aby ocalić swą duszę od degradacji.



Bhagavad-gita Taka Jaką Jest
Rozdział XVI: Natury boskie i demoniczne - fragmenty