Artykuły

Bhagavad-gita: Doskonałość wyrzeczenia

. . Opublikowano w Bhagavad-Gita. Odsłony: 627

Według Vedanty jest pięć przyczyn, które składają się na wszelkie działania.

1. Miejsce działania – ciało
2. Działający
3. Zmysły
4. Wysiłek
5. Dusza Najwyższa

Bez względu na to, czy czyn, który pełni człowiek za pomocą ciała, umysłu lub mowy, dobry jest lub zły, to zawsze jego sprawcą pozostaje te pięć czynników.
Ten zatem, kto siebie uważa za jedynego sprawcę nie biorąc pod uwagę tych pięciu czynników, nie może widzieć rzeczy takimi, jakimi są.

Wiedza, przedmiot wiedzy i znawca są trzema czynnikami, które pobudzają do działania, a zmysły, wysiłek i wykonawca, tworzą jego podstawę.
Odpowiednio do trzech sił natury materialnej, istnieją trzy rodzaje wiedzy, działania i działających.

Ta wiedza, dzięki której można widzieć jedną niepodzielną naturę duchową we wszystkich żywych istotach - mimo, iż rozdzielone są one na niezliczone formy - jest wiedzą w sile dobroci.
Natomiast ta wiedza, która daje wizję różnych typów żywych istot zamieszkujących różne ciała - jest wiedzą w sile pasji.
A wiedza, która przywiązuje do jednego typu pracy, traktowanej jako wszystko we wszystkim, bez znajomości prawdy, jest wiedzą w sile ciemności - ignorancji.

Jeśli zaś chodzi o działanie, to ten czyn, który pełniony jest zgodnie z obowiązkiem, bez przywiązania, bez miłości czy nienawiści przez człowieka, który wyrzekł się owoców z niego pochodzących, nazywany jest czynem w sile dobroci.

Ten czyn, który spełniany jest z wielkim nakładem pracy, przez tego, który dąży do zaspokojenia swoich pragnień i który wyrasta z fałszywego ego, nazwany jest działaniem w sile pasji.

Ten zaś czyn, który spełniany jest w złudzeniu bez brania pod uwagę konsekwencji i tego, iż może być przyczyną niedoli dla innych, jest działaniem w sile ignorancji.

Kto obowiązek swój pełni z wielką determinacją i entuzjazmem, wolnym będąc od sił materialnej natury i fałszywego ego, i kto obojętnym jest wobec sukcesu jak i niepowodzenia, - ten działa w sile dobroci.

Lecz, kto przywiązany jest do pracy i do owoców swojej pracy i pragnie się nimi cieszyć, kto chciwy jest, zawsze zazdrosny i zawistny, ulegając szczęściu i nieszczęściu, ten działa w sile pasji.

A kto angażuje się w prace szkodliwie dla innych, jest zawzięty, zakłamany i obraźliwy w stosunku do innych, kto jest leniwy i posępny, ten działa w sile ignorancji.

To zrozumienie, dzięki któremu człowiek wie, co jest przyczyną niewoli, a co prowadzi do wyzwolenia, takie rozumienie właściwe jest sile dobroci.

To zaś zrozumienie, które nie jest w stanie odróżnić czynów, które powinny być spełniane od tych, które z perspektywy rozwoju są niewskazane jest właściwe sile pasji.

To zaś zrozumienie, które będąc pod wpływem złudzenia i ciemności zawsze w niekorzystnym (z perspektywy rozwoju) kierunku zmierza, pozostaje w sile ignorancji.

 

Bhagavad-gita Taka Jaką Jest
Rozdział XVI: Natury boskie i demoniczne - fragmenty