Artykuły

Bhagavad-gita: Natura, podmiot radości i świadomość

. . Opublikowano w Bhagavad-Gita. Odsłony: 514

Wytłumaczę ci teraz przedmiot wiedzy, przez poznanie którego skosztujesz wieczności. Nie ma początku i Mnie jest podległy. Nazywany jest Brahmanem - duchem.
Leży on ponad przyczyną i skutkiem tego materialnego świata.

Wszędzie są Jego ręce, nogi, oczy, Jego głowy i twarze, wszędzie są Jego uszy. W taki oto sposób istnieje Dusza Najwyższa, przenikając wszystko.

Będąc oryginalnym źródłem wszystkich zmysłów, Dusza Najwyższa nie posiada zmysłów.
Utrzymuje wszystkie żywe istoty, a mimo to wolna jest od przywiązania. Będąc ponad siłami materialnej natury jest jednocześnie źródłem i zarządcą ich wszystkich.

Najwyższa Prawda istnieje wewnątrz i na zewnątrz wszystkich żywych istot, ruchomych i nieruchomych. Z uwagi na subtelność nie można go rozpoznać ani zobaczyć poprzez zmysły materialne. Mimo, że jest bardzo odległy, jest również blisko wszystkiego.

Mimo, iż zdaje się On (Dusza Najwyższa) podzielonym pomiędzy wszystkie istoty, nigdy nie ulega podziałowi, zawsze jednym będąc. Chociaż utrzymuje każdą żywą istotę, to wiedz, że On wytwarza wszystko i wszystko pochłania.

Niezamanifestowany i poza ciemnością materii, On jest źródłem Światła, wiedzą, jej przedmiotem i celem. To On przebywa w sercu każdej żywej istoty.

Natura materialna i żywe istoty nie mają początku. Ich przemiany i guny(siły) materialne są produktami materialnej natury.

Natura uważana jest za przyczynę wszelkiego materialnego działania i skutków, podczas, gdy żywa istota jest przyczyną rozmaitego cierpienia i radości w tym świecie.

W taki oto sposób podąża żywa istota ścieżkami życia w tym materialnym świecie, ciesząc się trzema siłami natury. Tak oto doświadcza dobra i zła pośród różnych gatunków, a przyczyną tego jest jej obcowanie z naturą materialną.

W ciele jest jednak jeszcze inny podmiot radości, który pozostaje transcendentalny. Jest nim Pan, najwyższy właściciel, który jest obserwatorem i przyzwalającym, i który znany jest jako Dusza Najwyższa.

Kto rozumie tę naukę o żywej istocie, materialnej naturze i działaniu jej sił, ten niewątpliwie osiąga wyzwolenie. Osoba taka nie rodzi się tu więcej, bez względu na jej obecną pozycję.

Niektórzy postrzegają w sobie Duszę Najwyższą przez medytację, inni przez kultywację wiedzy. A jeszcze inni poprzez czyn wolny od pragnienia zysku.

Są również i tacy, którzy chociaż nie sa bogaci w wiedzę duchową, zaczynają wielbić Najwyższą Osobę Boga, usłyszawszy o Nim od innych. Dzięki skłonności do słuchania od autorytetów, również przekraczają ścieżkę narodzin i śmierci.

O wodzu Bharatów, cokolwiek widzisz w życiu, zarówno ruchome, jak i nieruchome, to jedynie kombinacja pola działania ze znawcą tego pola.

Kto widzi Duszę Najwyższą towarzyszącą indywidualnej duszy we wszystkich ciałach i kto wie, że ani dusza, ani Dusza Najwyższa nigdy nie ulegają zniszczeniu - ten widzi prawdziwie.

Kto widzi Duszę Najwyższą w każdej żywej istocie, wszędzie taką samą, dla tego jego własny umysł nie będzie przyczyną degradacji. A zatem osiąga on transcendentalne przeznaczenie.

Kto widzi, że wszelkie czynności spełniane są przez ciało będące tworem natury materialnej i dostrzega, że dusza nie czyni nic - ten widzi rzeczy prawdziwie.

Kiedy mędrzec nie patrzy już dłużej na żywe istoty jako różne tożsamości, gdyż tylko z powodu swoich ciał zdają się być takimi, widzi, że istoty te rozprzestrzenione są wszędzie i wtedy realizuje on koncepcję Brahmana.

Posiadając taką wizję wieczności może on dostrzec, iż niezniszczalna dusza jest transcendentalna, wieczna i poza siłami natury materialnej. Pomimo kontaktu z ciałem materialnym, dusza nigdy nie wykonuje żadnej pracy, ani nie zostaje uwikłana.

Niebo, dzięki swojej subtelnej naturze, nie miesza się z niczym. mimo, iż przenika wszystko. Podobnie dusza usytuowana w wizji Brahmana nie wiąże się z ciałem, chociaż przebywa wewnątrz tego ciała.

O synu Bharaty, tak, jak słońce samo oświetla cały ten wszechświat, tak samo żywa istota, jedna wewnątrz ciała, oświetla je całe świadomością.

Kto oczyma wiedzy widzi różnicę pomiędzy ciałem i właścicielem tego ciała i jest w stanie zrozumieć proces wyzwolenia się z niewoli w naturze materialnej, ten osiąga najwyższy cel.



Bhagavad-gita Taka Jaką Jest
Rozdział XIII:  Natura, podmiot radości i świadomość - fragmenty