Polish Polski

Artykuły

System energetyczny człowieka – Meridiany

. . Opublikowano w Energoterapia. Odsłony: 226

Meridianami nazywamy sieć subtelnych arterii komunikacyjnych w naszym ciele. Ich zadaniem jest rozprowadzanie w pewien ściśle uporządkowany sposób energii życiowej w systemie energetycznym. Każdy meridian można porównać do strumienia wiązki lasera, strumienia płynącego od pewnego punktu na ciele do jakiegoś innego, ściśle określonego.

Jeśli strumień zostanie przerwany, niektóre narządy zostają pozbawione energii, podczas gdy inne otrzymują jej nadmiar. Pojawia się wówczas stan dysharmonii zwany zaburzeniem równowagi energetycznej. Niedobór energii trwający przez dłuższy czas może prowadzić do wielu poważnych schorzeń.

Wyszczególniono 12 meridianów głównych, 12 mięśniowo-ścięgnowych, 8 dodatkowych, kolaterale (odgałęzienia, które są połączeniami pomiędzy dwoma kanałami), oraz sieć mikromeridianów.

Meridiany główne rozlokowane są symetrycznie wzdłuż długości ciała (po 12 tak z prawej jak i z lewej strony). Energia płynie w nich ciągle, lecz szczególnie intensywnie odczuwany jest przepływ w poszczególnych kanałach, w ciągu dwugodzinnego, tzw. maximum energetycznego.

Meridian płuc: biegnie od punktu na piersi (zaraz nad obojczykiem), poprzez wewnętrzną stronę ramienia, aż do zewnętrznej nasady paznokcia kciuka. Pojawiające się wzdłuż jego przebiegu objawy - takie jak zmiana koloru skóry, plamka, znamię, wysypka czy zakażenie - wskazują na zaburzenia w funkcjonowaniu płuc jako prawdopodobną przyczynę.

Meridian jelita grubego: rozpoczyna się na czubku palca wskazującego, biegnie wzdłuż zewnętrznej powierzchni ramienia, poprzez szyję i zewnętrzną krawędź ust, aż do skrzydełka nosa. Objawy zlokalizowane wzdłuż jego przebiegu mogą oznaczać zaburzenia oddychania i perystaltyki jelit.

Meridian nerek: biegnie od punktu na podeszwie stopy wzdłuż łuku do pięty, poprzez wewnętrzną powierzchnię nogi, narządy rodne i środek żołądka, do punktu, w którym mostek łączy się z obojczykiem. Objawy wzdłuż tego meridianu są związane z pracą nerek.

Meridian trzustki i śledziony: rozpoczyna się na zewnętrznej powierzchni dużego palca stopy, biegnie poprzez wnętrze stopy i wzdłuż goleni do kolana, wewnętrzną powierzchnią uda poprzez żołądek do okolic pachy pod ramieniem. Tutaj zatacza pętlę i schodzi w dół po zewnętrznej powierzchni pleców. Meridian śledziony jest związany z funkcjami rodnymi i z trawieniem.

Meridian wątroby: zaczyna się na wewnętrznej części palucha i biegnie wzdłuż grzbietu stopy, po wewnętrznej powierzchni łydki, uda, pachwiny i brzucha, do podstawy klatki piersiowej (bezpośrednio pod wątrobą) i do punktu pomiędzy szóstym i siódmym żebrem, poniżej brodawki piersiowej. Meridian ten jest związany z zapasem substancji odżywczych i energii.

Meridian żołądka: najpierw układa się w kształcie ogromnej litery U po każdej stronie twarzy. Wewnętrzne ramię litery U biegnie spod oka do krawędzi ust i dalej do kości podbródka. Zewnętrzne ramię zaczyna się na linii włosów i poprzez ucho łączy się z podbródkiem, a więc i z pierwszym ramieniem. Połączony kanał energetyczny zaczyna opadać w dół, wzdłuż szyi, poprzez obojczyk, brodawkę piersiową, brzuch, pachwinę, udo i łydkę do czubka drugiego palca stopy (od strony palca trzeciego). Meridian żołądka wiąże się z apetytem i przyjmowaniem pożywienia.

Meridian serca: opada od pachy po wewnętrznej powierzchni ramienia, poprzez nadgarstek, do punktu na wewnętrznej powierzchni małego palca (ponad zakończeniem paznokcia). Kanał ten dostarcza energii do serca i wspomaga krążenie.

Meridian jelita cienkiego: rozpoczyna się na zewnętrznej powierzchni małego palca, u nasady paznokcia, i wspina się po zewnętrznej stronie ramienia, by poprzez mięsień trójgłowy, punkt centralny barku i szyję dostać się do ucha (w zagłębieniu przed dziurką ucha). Meridian ten jest związany z wchłanianiem substancji odżywczych.

Meridian pęcherza moczowego: od wewnętrznego kącika oka wspina się poprzez czoło na czubek głowy i stamtąd opada na plecy. Na szyi rozdziela się na dwie odnogi, które spływają przez plecy, pośladki i uda, łącząc się z tyłu kolana. Stamtąd jeden kanał prowadzi już w dół, poprzez łydkę, tył kostki i zewnętrzną powierzchnię stopy do małego palca. Meridian ten odpowiada za wydalanie.

Meridian pęcherzyka żółciowego: rozpoczyna się na skroni, obiega dookoła ucho, opada ku tyłowi głowy, po czym wznosi się bokiem aż do punktu powyżej skroni i znowu opada - tym razem aż do szyi. Od szyi meridian ten opuszcza się na przednią część barku i niżej, zygzakowatym ruchem poprzez brzuch dociera do biodra i stamtąd po zewnętrznej stronie nogi osiąga czwarty palec stopy (od strony małego palca). Kanał ten jest związany z rozprowadzaniem energii.

Meridian osierdzia: biegnie od pachy w dół, wzdłuż wewnętrznej powierzchni ramienia, poprzez środek dłoni, aż do czubka środkowego palca. Od tego meridianu zależy praca serca, krążenie, przyswajanie substancji odżywczych, a także dopływ energii do poszczególnych organów.

Meridian potrójnego ogrzewacza: wznosi się od nasady paznokcia palca serdecznego wzdłuż ramienia do barku, a stamtąd poprzez szyję, wokół ucha do skroni. Kanał ten zaopatruje w energię meridian jelita cienkiego oraz system limfatyczny i wspomaga krążenie w kończynach.

Meridiany mięśniowo-ścięgnowe odpowiedzialne są za prawidłowe funkcjonowanie skóry, mięśni, oraz za ruchomość stawów.

Dwa najważniejsze meridiany dodatkowe położone w linii środkowej ciała to:

  • Główny Regulator Przedni (GRP) i
  • Główny Regulator Tylny (GRT).

Kolaterale tworzące pomosty między narządami wewnętrznymi i odpowiadającymi im meridianami głównymi, tworzą połączenia między meridianami znajdującymi się w jednym bloku.

Wzdłuż każdego z meridianów umiejscowione są tzw. punkty aktywności. Punkty te są miejscami podobnymi do energetycznych śluz, w których przepływ energii może ulec zablokowaniu. Dlatego poprzez masowanie, nakłuwanie, ogrzewanie czy innego rodzaju uaktywnianie takiego miejsca, uruchamiamy i pomagamy utrzymać prawidłowy przepływ energii w meridianach. Jest to bardzo istotne, ponieważ zablokowanie przepływu choćby w jednym miejscu, może upośledzić funkcjonowanie organizmu wzdłuż całego meridianu. Ze względu na odległość punktów od obszaru choroby dzieli się je na punkty lokalne - położone blisko zajętego narządu, punkty przyległe - leżące blisko okolicy chorego narządu i punkty dystalne – zlokalizowane na kończynach.

Pozdrawiam
Krystyna Zalewska